Ամուսնուս իրերի մեջ պատահական մի իր գտա․․․Դրանից հետո նրան տեսնել անգամ չեմ ուզում։
Առավոտյան արթնանալիս Ջուլիան նկա տեց, որ ամու սինը տանը չէ: Վերջին ամիս ներին նա ինչ-որ տարօ րինակ էր իրեն պա-հում:Տարեց կինը անկող նում պառկած իրեն տրամա դրեց վեր կենալ և տան մաքրու թյունը սկսել սեն յակից:Հան կարծ նա նկա-տեց մի գրություն ամուսնու սեղանի վրա:Կարդալով Ջուլիան չկարողացավ զսպել արցունքները.Նամակում ասված էր հետևյալը.
«Թանկագին Ջուլիա,
գրում եմ քեզ, քանի դեռ դու քնած ես, այն դեպքում, երբ վաղը արթնանալուց հետո ես այլևս նույն մարդը չեմ լինի:Ես ասես հայտ-նվել եմ երկու աշխարհների մեջտեղում և վախենում եմ, որ մի օր այլևս չեմ վերադառնա:Այն դեպքում, երբ ես վաղը այլևս չեմ գի-տակցի, թե ինչ է կատարվում… այն դեպքում, երբ ես վաղը այլևս չեմ կարողանա քո հանդեպ ունեցածս հիաց մունքն արտահայ-տել… թե ինչպես դու մնացիր իմ կողքին, չնայած ամեն ինչին, ու փորձեցիր միշտ երջանկացնել ինձ…
Հնարավոր է՝ վաղը ես այլևս չգիտակցեմ, թե դու ինչեր ես անում ինձ համար: Դու թղթեր ես փակցնում դռներին, որ ես չշփոթեմ խոհանոցն ու լոգասենյանկը: Միշտ ստիպում ես ինձ ծիծաղել, երբ կոշիկներս առանց գուլպա եմ հագնում: Դու շարունակում ես մեր զրույցը անգամ, երբ ես արդեն մոռացել եմ, թե ինչ էինք խոսում: Երբեմն ականջիս շշնջում ես մեր թոռների անունները, որ նրանք չմտածեն, թե ես մոռացել եմ:
Իմ կատաղության պահերին դու այնքան բարի ու սիրալիր ես հետս… անկեղծ եմ ասում, ես չգիտեմ, թե այդ պահերին ինչ է հետս կատարվում…
Իսկ ինչ կլինի, եթե ես մի օր մոռանամ իմ կամ քո անունը…
Եթե վաղն այլևս չկարողանամ քեզ շնորհակալություն հայտնել…
Եթե վաղը, Ջուլիա, այլևս չկարողանամ ասել, որ քեզ սիրում եմ…
Ընդմիշտ քո
Տ.Ա.Մ.Ր. »
Ամուսինը տառապում էր Ալցհեյմերի հիվան դությամբ: Նա պարզապես որոշել էր հեռանալ՝ կնոջն ազատելու համար հոգսերից և տխուր ավար տից…
