Ես ընդամենը 34 տարեկան եմ, բայց ինձ համար դա միայն տարիք չէ, այլ մի տեսակ նախադասություն: Երեսու-նից հետո շատերը սկսում են նոր կյանք, գրանցվում են անգլերենի դասընթացների, գնում են պարի, սովորում նոր ուսումնական ծրագրեր և այլն։ Որոշ կանայք պարզապես ծաղկում են և վերածվում իսկական գեղեցկուհի-ների: Բայց այս ամենը ինձ չի վերաբերում…
Երեք տարի առաջ կյանքս ավարտվեց: Ես շատ հստակ հիշում եմ այդ օրը: Ես և ամուսինս գնացել էինք ծնողնե-րիս մոտ՝ ամառանոց, հիանալի հանգստյան օրեր ունեցանք: Կիրակի երեկոյան նա օգնեց դստերս տնային աշ-խատանքների հարցում և գնաց խոհանոց թեյ պատրաստելու:Ես այնքան ուրախ և այնքան ներդաշնակ էի իմ և ընտանիքի հետ, որ ես անսպասելիորեն առաջարկեցի նրան ունենալ երկրորդ երեխան: Նա ցնցվեց, աչքերը կա-խեց և խնդրեց ամուսնալուծվել:
Սկզբում ես մտածեցի, որ դա հիմար կատակ է: Ինչպե՞ս կարելի է փշրել այն, ինչ մենք կառուցում ենք տարիներ շարունակ: Մենք ունենք ընտանիք՝ այն էլ երջանիկ, բայց պարզվեց, որ դա իրական է։ Ես հրաժարվեցի հավա-տալ կատարվածին: Հետո ես հիստերիա սարքեցի և լաց եղա: Այնուհետև սկսեցի ընդունել հանգստացնող հա-բեր և ալկոհոլ:
Ծնողներն ու դուստրս աղաչում էին,որ ես փոխեմ իմ կարծիքը, իսկ հետո մայրս ինձ տարավ հոգեբանի մոտ: Դա մի փոքր ինձ օգնեց: Աղջիկս ամեն ինչում ինձ աջակցում էր ինձ, և միշտ նշում էր, թե հայրն ինչքան վատն է: Ես թողեցի իմ աշխատանքը, քանի որ այնտեղ ես հաճախ էի նրան հանդիպում, փակվում էի և փորձում էի պաշտ-պանել ինձ ցավից, բայց ինձ մոտ էլի չէր ստացվում…
Ես գաղտնի հետևում էի նրան, ստուգում էի սոցիալական ցանցերի նրա էջերը, ընկերներին և ծնողներին հարց-նում էի իր գործերի մասին … Իսկ հետո հայտնվեց մի աղջիկ՝ ամուսնուցս փոքր, շատ գրավիչ և տպավորիչ: Նը-րանք սկսեցին միասին ապրել,գնումներ կատարել, այցելել հարազատներին …Դա վերջն էր: Ուժերս ամբողջութ-յամբ լքեցին ինձ: Այդ ժամանակ արդեն վեց ամիս էր, որ մենք բաժանվել էինք, և ես մինչև վերջ էլ հույս ունեի, որ նա կվերադառնա:
Ես ուժ չունեմ մազերս ներկելու, եղունգներս կարգի բերելու և ինքս ինձնով զբաղվելու համար: Ինձ չի հետաքր-քրում դուստրս և առօրյա կյանքը: Ես պարզապես ապրում եմ իմ կյանքը և փորձում եմ որևէ մեկի համար լրա-ցուցիչ խնդիրներ չստեղծել: Ես մոտիկ մարդիկ չունեմ: Նույնիսկ իմ երեխան է հեռվացել ինձնից և ավելի շատ ժամանակ է անցկացնում տատիկների և պապիկների հետ: Բայց ես գոհ եմ այս իրավիճակից։
Զգացմունքների միակ նշույլը ստիպում է ամուսնուս հանդիպել դստերս հետ: Նա գալիս է մեր տուն, ուտելիքներ և նվերներ է բերում, իր բաժակի մեջ թեյ է պատրաստում և նայում ինձ:Նրա հայացքում սեր չկա, կա միայն խոր խղճահարություն և հիասթափություն: Իմ մեջ տեսնում է կին, անձ, մայր …Ես մի պահ փակում եմ աչքերս և պատկերացնում, որ նորից միասին ենք: Եվ դա իմ ներկա կյանքի ամենաքաղցր պահն է: Ինչպե՞ս ես գոյատևեմ ամուսնու դավաճանությունը: Ինչպե՞ս․․․
