Ամբողջ կյանքս աշխատել եմ, որ ապահովեմ ընտանիքս, իսկ ամուսինս․․․Այժմ շնորհակա լության փոխարեն դարձել եմ ընտանիքիս
թշնամին։Շատ եմ զղջում, որ ժամանակին չեմ գնացել սովորելու, այլ դպրոց ից հետո միանգամից աշխատանքի ընդունվեցի: Ծնող-
ներս համոզում էին, բայց ընկերուհուս մայրը տոնավաճառում հագուստի կետ էր բացել, ինձ առաջարկեց այնտեղ աշխատել և լավ
վճարել դրա դիմաց:
Նա իր խոստումը պահեց, բայց ժամանակավոր աշխատանքս տևեց 18 տարի:Ես հոգնեցի, փչացրեցի առողջությունս, մեր վաճառքի
կետում ամռանը շոգ է, օդ չկա, իսկ ձմռանը՝ ցուրտ:Որոշեցի դուրս գալ տոնավաճառից,սուպերմարկետում աշխատանք գտնել, բայց
ամուսինս դեմ եղավ,ասաց,որ այդ գումարով չենք կարողանա ապրել:Եվ դա այն դեպքում,երբ նա որպես պահակ է աշխատում գրա-
սենյակում, 2 օր տանն է, 1 օր՝ աշխատանքի, շատ քիչ գումար է վաստակում, բայց չի ձգտում ավելիին:
Ազատ օրերին հանգստանում է, գնում է գյուղ՝ ծնողների մոտ: Իսկ ես գալիս եմ երեկոյան՝ հոգնած ու տանջված, և բոլորը սպասում
են, թե երբ եմ ընթրիքը պատրաստելու:Սնունդով ծանր տոպրակները նույն պես ես եմ մի կերպ հաս ցնում տուն, քանի որ հիմնակա-
նում ամեն ինչ գնում եմ շուկ այից:Երբ ասում եմ, որ օգնի, վեճ է սկսվում,ասում է նրա հա մար չի ամո ւսնացել, որ գազօջախի մոտ
կանգնի կամ փոշեկուլը ձեռքին վազվզի տնով մեկ:
Դրա համար ինքը կին ունի: Աղջիկս նույնպես տխրել է, մյուս տարի պիտի ընդունվի, գումար է պետք, բացի այդ էլ իր համար էժան
գնով հագուստ եմ բերում, տնօրենս թույլ է տալիս:Նրանց համար շատ լավ է,իսկ ես այլևս չեմ կարող իմ ուսերին կրել ամբողջ ընտա-
նիքի բեռը: Ծնողներս նախատում են, որ իրենց չլսեցի, հիմա կարող էի աշխատել գրասենյակում՝ մաքուր և տաք վայրում, բայց ժա-
մանակն այլևս հետ չենք կարող տալ:
Որոշել եմ հեռանալ տոնավաճառի աշխատանքից, բայց հասկանում եմ, որ այդ դեպքում կդառնամ դստերս և ամուսնուս թշնամին:
Չգիտեմ, ինչպես իրենց ասեմ որոշմանս մասին:
