Ամաչում եմ բարձրաձայնել, բայց ես չեմ սիրում թոռներիս, նրանք ինձ համար կարծես օտար լինեն, չգիտեմ ինչ անել․․․«Դուք հավա-
նաբար կմտածեք, որ սա վա յրի բան է: Ամենայն հավանականությամբ, իմ խոսքերը սար սափելի կհնչեն,բայց ես անտարբեր եմ թոռ-
ներիս նկատմամբ։ Իսկ ես երկու թոռ ունեմ,- ընկերուհու հետ կիսվել է Տատյանա Պետրովնան։
-Չեմ կարող բացատրել, թե ինչու է այդպես։ Երևի հարսն է, ավելի ճիշտ՝ նրա հետ մեր հարաբերո ւթյունները։«Դու ունես խորամանկ
հարս, խելացի», — ասում է Տատյանայի ընկերուհին:
-Այդպիսին է նա: Նա սկսեց երեխա ների օգնությամբ մանիպուլացնել ինձ: Նա ասաց, որ թույլ չի տա տեսնել թոռներին։ Նա կարծում
էր, որ ես կմտահոգվեմ այս կապակցությամբ և անմիջապես կտամ նրան իմ բնակարանը։ Բայց աչ! Ինձ դա ընդհանրապես պետք չէ,
միայն տակդիրների հետ շփվելը:
-Իսկ հիմա ի՞նչ: Թոռներիդ հետ չե՞ս շփվում։
-Ինչ ես անում! Ես ինքս որոշեցի կրճա տել մեր հանդիպո ւմների թիվը։ Գիտեք ինչ աղմկոտ են այս երեխաները, բայց ես արդեն այդ
տարիքում չեմ, շուտ եմ հոգնում։ Ինձ բավական է, որ տոն օրերին են գալիս։
-Բայց սա քո ընտանիքն է, քո իսկ որդու երեխաներն են։ -Այո ես գիտեմ. Ես խելագարորեն սիրում էի իմ երեխաներին և մինչ օրս սի-
րում եմ նրանց։
Բայց ես լրիվ անտարբեր եմ մյուս երեխաների նկատմամբ։ Սա նույնիսկ վերաբերում է իմ սիրելիների երեխաներին։ Իսկ թոռներն էլ
ինձ չեն անհա նգստացնում, հարսիս երեխ աներն են, իմը չեն։ Միգուցե արժեր այդ մասին լռել, բայց դա այդպես է, և ես չեմ կարող
դա փոխել։
