Աղջիկս ընդհանրապես չի զբաղվում իր երեխայի խնամքով․ Ինչու՞ ես պետք է զոհեմ ինձ հանուն թոռնիկիս․ Ես ընդամենը 43 տա-
րեկան եմ և ուզում եմ ապրել․․․Ես ամուսնուս հետ ծանոթացա 20 տարեկանում: Մենք հանդիպեցինք մեկ տարի, իսկ հետո ամուս-
նացանք: Մենք լավ էինք ապրում, երբեմն լինում էին վեճեր և սկանդալներ, բայց դրանք արագ հարթվում էին: Երեք տարի անց, ես
աջիկ ունեցա: Գրեթե ամբողջ ժամանակս նվիրում էի երեխային:
Վեց ամիս անց ամուսինս հեռացավ մեկ այլ կնոջ մոտ՝ արդարանալով նրանով, որ ես նրան քիչ եմ ուշադրություն դարձնում:Մոտ եր-
կու ամիս անց նրանք բաժանվեցին,և ես դիմեցի դատարան երեխայի ալիմենտի վճարման համար:Նախկին ամուսինս երեխայի մոտ
չէր գալիս, իսկ ալիմենտը դժվարությամբ էի վերցնում նրանից: Հենց որ աղջկաս մանկապարտեզ հանձնեցի,աշխատանքի ընդունվե-
ցի՝ դպրոցում տարրական դասարանների ուսուցչուհի:
Երբ աղջիկս 10 տարեկան էր, ես փոխեցի աշխատանքս՝ գտնելով ավելի բարձր վարձատրվողը: Բայց սա որոշակի զոհողություններ
էր պահանջում: Ես ուշ էի տուն գալիս և չէի կարողանում շատ ուշադրություն դարձնել դստերս: Բայց մենք պետք է ինչ -որ բանով
ապրեինք, պետք է շատ աշխատեի: Վերադառնում էի տուն, իհարկե, շատ հոգնած, դեռ պետք էր ճաշ պատրաստեի: Եվ ինքս էլ չն-
կատեցի, թե ինչպես է դուստրս ձեռքից գնում.
Նա դադարեց ինձ լսել, գալիս էր շատ ուշ:Իմ դիտողություններն ու պատիժը միայն վատթարացրին մեր հարաբերությունները: Ես
միշտ վախենում էի, որ աղջիկս վատ շրջապատ կնկնի, կամ ինչ -որ բան պատահի նրա հետ: Իսկ 17 տարեկանում դուստրս ասաց,
որ հղի է: Մազերս լսածիցս գրեթե սպիտակեցին: Մենք որոշեցինք, որ երեխան պետք է ծնվի: Անկեղծ ասած, ես մտածում էի հղիութ-
յան արհեստական ընդհատման մասին, բայց չէի կարող դա առաջարկել իմ աղջկան:
Ի վերջո, հայտնի չէ, թե ինչպես դա հետագայում կազդի նրա առողջության վրա: Ես պարզապես չէի կարող դա անել:Փորձեցի աղջկ-
աս հարցնել երեխայի հոր անունը, բայց այդպես էլ պատասխան չստացա: Չորս ամիս անց ուլտրաձայնային հետազոտությունը ցույց
տվեց, որ դա տղա է: Ամբողջ ժամանակահատվածում, երբ աղջիկս հղի էր,մենք ավելի մտերմացանք.Մենք սկսեցինք հասկանալ միմ-
յանց, դադարեցինք վիճել:Եվ հետո եկավ ծննդաբերության պահը, աղջիկս շատ էր վախենում, բայց ես ամեն կերպ աջակցեցի նրան,
չնայած ինքս անհանգստանում էի:
Ծննդաբերությունն անցավ առանց բարդությունների, երեխան առողջ ծնվեց:Աշխատավայրում ես արձակուրդ վերցրեցի իմ հաշվին՝
աղջկաս օգնելու համար։ Նա ամեն ինչ անում էր, բայց հաճախ ես ստիպված էի գիշերը մնալ երեխայի հետ արթնանալ և օրորել նը-
րան:Շաբաթը մեկ անգամ ես թույլ էի տալիս աղջկաս զբոսնել ընկերների հետ, իսկ ես մնում էի թոռնիկիս հետ: Եվ թվում է, որ դա իմ
ամենամեծ սխալն էր, աղջիկս ավելի ու ավելի հաճախ էր դուրս գալիս տնից և այնքան ուշ և հոգնած էր գալիս ու քնում, որ անգամ
չէր լսում որդու լացի ձայնը:
Առավոտյան ես վազում եմ աշխատանքի՝ առանց բավականաչափ քնելու,իսկ երեկոյան գալով՝ նորից նստում եմ թոռնիկիս մոտ, քա-
նի որ դուստրս գնում է առանց թույլտվության:Եվ հիմա, նման կյանքի երեք ամսվա ընթացքում, ես նիհարեցի 6 կգ -ով, քնում եմ ճա-
նապարհին, անընդհատ հոգնածություն ու գրգռվածություն եմ զգում: Դուստրս ասում է, որ ինքը դեռ շատ փոքր է և ցանկանում է
ժամանակ անցկացնել ընկերների հետ:Ցավում եմ թոռնիկիս համար, որը չի ստանում մայրական ջերմություն: Բայց ահավոր հոգնել
եմ: Ամեն ինչ ընկավ ինձ վրա՝ տուն, աշխատանք, ճաշ պատրաստել, լվանալ, մաքրել, և այս ամենին գումարվեց երեխայի խնամքը:
Ես այլևս չեմ կարող այսպես ապրել:
Աղջիկս անընդհատ ընկերների հետ է, իսկ ես նստում եմ թոռնիկիս հետ: Ինչու՞ պետք է զոհաբերեմ ինձ իմ թոռնիկի համար: Ես ըն-
դամենը 43 տարեկան եմ, բայց թվում է, թե կյանքն ավարտված է: Ես հույս ունեի, որ երբ աղջիկս հասունանա, ես կկարողանամ ա-
վելի շատ ուշադրություն դարձնել իմ անձնական կյանքին: Բայց աղջիկս 18 տարեկան է, իսկ իմ տանը նոր երեխա կա: Արդյո՞ք ես
ստիպված կլինեմ սպասել ևս 18 տարի՝ սեփական կյանքս վայելելու համար:
