Աղջիկը բարձրաձայն հայհոյում էր մորը, իսկ թոռները ապշած նայում էին․ Հանկարծ նրանցից մեկը մի այնպիսի բան արեց, որ․․․
Դուստրը բարձրաձայն հայ հոյում էր մորը, անպատվում, իսկ խեղճ կինը գլխիկոր նստած արցո ւնքներն էր մաքրում:
-Ոչինչ չես կարողանում անել, միայն վն աս տալ գիտես: Դու գիտե՞ս, թե որքան թանկ արժի այդ ափսեն, մի ողջ կարողություն, իսկ
դու փ շրեցիր այն:
-Աղջիկս, ձեռքեր դողում են, ներիր:
-Միայն այդ գիտես ասել, ներիր, վերջ, այս ամիս, քո դե ղերը չեմ գնի, և ընդհանրապես քեզ պի-տի ուղարկեի որդուդ տուն, հարսդ
քեզ ցույց կտար, թե որտեղ են ձմեռում խեցգետինները: Հիշու՞մ ես բաժակը կոտ րելու համար ինչպես քեզ կշտամբեց, տանից դուրս
արեց:
-Մի բար կացիր, աղջիկս, իմ թոշակն այս ամիս ամբողջությամբ կտամ քեզ, կարող ես նույն ափսեից գնել:
-Այդ մի ափսեն արժի քո վեց ամսվա թոշակը:
Խեղճ կինը մտքում աղաչում էր Աստծուն տանել իրեն իր մոտ:Իր զավակներն այսօր բաժակն ու ափսեն ավելի թանկ են գնահատում
իրենից: Մտքում հիշում էր, թե ինչպես նրանց համար ոչինչ չխնայեց, վաճառեց իր ողջ թանկարժեք զարդերը, բնակարանը, նրանց
ուսման համար, ճոխ հարսանիք կազմակերպելու համար, ամեն ինչ արեց, որ նրանք անհոգ կյանք ունենան, իսկ այսօր…
Այդ ողջ ընթացքում թոռները ներկա էին և ուշադիր լսում էին, թե ինչպես է մայրիկը բ ղավում և նախա տում տատիկին: Հանկարծ
ավագ եղբայրը ասաց կրտսեր եղբորը.
-Լսիր, երբ մեծանանք, մայ րիկին կտանես քո տուն, ես չեմ ուզում, որ նա տա տիկի պես իմ տան սպասքը կոտրի:
-Ոչ, ես էլ չեմ ուզում, որ նա իմ տան ափսեները կոտ րի:
Մայրը լսելով որդիների զրույցը քարացավ և ասաց.
-Անշնորհակալներ, իսկ ես ու՞մ համար եմ հիմա այդքան տան ջվում, ինչու եմ այդքան ջանք թա փում, ողջ էությամբ նվիրվել եմ ձեզ:
-Իսկ տատիկն ու՞մ համար է տան ջվել:
