Օրեր առաջ ընկերուհիս մի այնպիսի բան ասաց, որ․․․Ընկերուհուս այդ խոսքերը մեկընդմիշտ խաչ քաշեցին իմ և ընկերոջս հարա-
բերությունների վրա
Ինձ մի աղջիկ էր դուր գալիս: Մենք ծանոթացել էինք համալսարանում, նրա անունը Նելլի էր: Անկեղծ ասած, ես նրան ինքնամոռաց
սիրահարված էի: Նելլին շատ գեղեցիկ էր և խելացի, երկրպագուների պակաս չուներ:Մենք երկար ժամանակ շփվում էինք համաց
անցի միջոցով, հետո սկսեցինք ամեն օր հանդիպել և երկար զբոսնել:
Ընթացքում աշխատանք գտա, բավականին լավ էի վաստակում: Շուտով սկսեցի ընտանիք կազմելու մասին մտածել:Մի օր Նելլիին
հրավիրեցի ռեստորան: Այդ օրը աշխատանքս շուտ վերջա ցրեցի և տեղ հասա 15 րոպե շուտ: Մինչ սպ ասում էի սիրելիիս, ինձ մի
փոքր մուրացկան տղա մոտե ցավ և գումար խնդրեց: Ես նրան 2000 դրամ տվեցի:
Երբ երախտապարտ փոքրիկը շնորհակալություն էր հայտնում, մեզ այդ ընթացքում մոտե նում էր Նելլին, և ականատես եղավ այդ
տեսարանին:Երբ մենք մտանք ռեստորան, նա ինձ այնպիսի մի բան ասաց, ինչից շոկի մեջ ընկա.
-ՊԵտք չէր այն տղային այդքան գումար տալ: Նա ունի ծնողներ, թող նրանք էլ կերակրեն նրան: Ատում եմ աղքատներին: Թող յուրա-
քանչյուրը վճարի իր փոխարեն:
Ես ոչինչ չկարողացա պատաս խանել նրան, ուղղակի խոսքեր չունեի: Ինձ հա մար շատ ցավալի էր, քանի որ ես ինքս էլ մեծացել եմ
աղքատ ընտանիքում, և միայն վերջին մի քանի տարվա ընթացքում է բարելավել մեր ֆինանսական վիճակը:Այդ օրը ես միայն սուրճ
պատվիրեցի, իսկ ընկերուհիս բավականին քաղցած էր և նորմալ ընթրեց:Երբ բերեցին հաշիվը, ես ասացի.
-Վճարում եմ միայն սուրճիս համար: Մնացածը ինքդ վճարիր:
-Խելագարվե՞լ ես…դու պարտական ես վճարել, ինքդ ես ինձ հրավիրել:
Ես չկարողացա ինձ զսպել և պատասխանեցի.
-Իսկ դու ինքդ քիչ առաջ ասացիր, որ յուրաքանչյուր մարդ պիտի ինքն իր համար վճարի, իսկ ի՞նչ տարբերություն, թե որ պարագա-
յում…
Այդ օրը մենք բաժանվեցինք և այլևս չհանդիպեցինք: Չեմ ստի, եթե ասեմ, որ միայն ուրախ եմ դրա համար:
