Տատիկն աղաչում էր թոռանը, որ իրեն ծերանոցից տուն տանեն, ու երբ ի վերջո թոռը եկավ նրան տուն տանելու, ուղղ ակի քարա-
ցավ իր տեսածից․․․Լարիսա տա տիկը ծերանոցում վերհիշում էր իր կյանքը: Կարծես փորձում էր հասկանալ, թե որտեղ է նա սխալ-
վել։Նա երեք տղա ուներ: Առաջին տղան ծնվել է 60-ականների կեսերին։ Նա և իր ամուսինը անսա հման երջանիկ էին։ Տղան առո ղջ
շու խելացի էր, գերազանց էր սովորում և կենսաբանության սիրահար էր։ Միշտ երազում էր դառնալ բուսաբան՝ մայրիկի համար ծա-
ղիկների նոր տեսակ աճեցնելու համար:
Այնուա մենայնիվ, հայրը հավ անություն չէր տալիս գիտության հետ կապ ված նրա հոբբ իներին: Նա ուզում էր,որ տղան իսկական
տղամարդ դառնա։ Նա զբաղվում էր տղայի ֆիզիկական պատրաստվածությամբ և հավատում էր, որ միայն այդպես կմեծանա ուժեղ
և կկար ողանա հոգալ իր մասին: Տղան որոշեց, որ զինվորական ծառայու թյան անցնի, խնդրեց ծառայ ել թեժ կետում։ Եվ շուտով
հայտնվեց Աֆղանստանում: Գերազանց ֆիզիկական պատրաստվածություն ունեցող տղային նույնիսկ առանձնապես չստուգեցին։
Նա ցանկանում էր վերադառնալ, որպեսզի ընդունվեր կենսաբանության ֆակուլտետ, ինչպես երազում էր մանկության տարիներին։
Սակայն ճակատագիրը նրան թույլ չտվեց դա անել, վերադարձավ միայն ցի նկե դш գшղով։Ամենավատն այն է, որ նա մш րտերի չէր
մասնակցել: Տղան պարզապես հիանում էր այնպիսի ծաղիկներով, որոնք երբեք չէր տեսել իր հայրենիքում։ Եվ այդ պահին հայտնվել
է դի պпւկшհшրի նշանառ ության տակ։ Այդ օրը հայրը քիչ էր մնում խելքը կ пրցներ։ Նա էլ է ծառայել, բայց վեր ադարձել է։ Ս իրտը
սկսեց թուլանալ, ձեռքերը հրшժшրվեցին զե նք բռնել։ Տղամարդն իրեն մ եղադրեց իր առաջնեկի մш հվшն մեջ։
Չէ որ հենց նա էր պնդում, որ պետք է իրեն տղամա րդավարի պահի։Մեկ տարի անց մш հшցավ նաև հայրը։ Ծերանոցում Լարիսա
տատիկին չէին սիրում։ Նա ոչ մեկին նեղություն չէր պատճառում, բայց բոլորը հասկանում էին, որ նա տարբերվում է իրենցից։ Խե-
լացի տատիկը միշտ հետևում էր իր արտաքինին, ուտում էր միայն ճիշտ ձևով և իրեն զուսպ էր պահում, ի տարբերություն հաստա-
տության շատ այլ բնակիչների։ Հետևաբար, նա նրանց դուր չէր գալիս:
Նրա ծննդյան 85-ամյակն էր, բայց ընտանիքը չէր հիշում դրա մասին:Տատիկի ուզածն այն էր, որ մե ռնի խաղաղ, իր տանը, այլ ոչ թե
այստեղ, որտ եղ նրան խորթ էր ամեն ինչ։ Նա անընդհ ատ հիշում էր անցյալը, աչքերում միշտ տխրություն ու վ իշտ կար։ Մի քանի
ամիս առաջ թոռնիկը եկել էր նրան հյուր։ Նա վերջերս է ամուսնացել ու հարսին բերել էր իր հետ ծանո թանալու։ Սովորաբար միշտ
զուսպ տատիկը, այդ օրը չկարողացավ զսպել ար ցունքները, սկսեց աղաչել թոռանը, որ իրեն տանի այս վայրից:
Թոռը լսում էր հանգիստ և, թվում էր, անտարբեր։Տատիկը կյանքի վերջին տար իները ցանկանում էր անցկ ացնել բնության գրկում՝
քաղ աքից հեռու։ Նորապսակները չէին կարող վերցնել տա տիկին: Նրանք դեռ սովո րում էին, բնակ արանը վարձակալված էր, իսկ
մեքենայի վարկը պետք է վճարվեր։ Թոռն այլևս չեկավ։ Նա չէր ուզում տեսնել տատիկի արց ունքները։Հիանալի սնունդ կար, մաքուր
օդում անընդհատ զբոսանքներ, տարիքակից հարևանների ընկերություն։ Էլ ի՞նչ կարող էր նա ցանկանալ:Երբ զույգը վերադարձավ
տուն, կինը խնդրեց ամուսնուն պատմել տատիկի անցյալի մասին։
Նա ուզում էր իմանալ, թե ինչպես է տատիկը հայտնվել այդ հաստատությունում: Եվ ամուսինը պատմեց այն ամենը, ինչ գիտեր: Հա-
ջորդ օրը Կառլենն ու Մանեն գնացին ծերանոց՝ ձեռքներին տորթ։ Նրանք ոչ միայն եկել էին շնորհավորելու տատիկին տարեդարձի
կապակցությամբ, այլ պատրաստվում էին նրան իրենց հետ տանել։ Զարմանքից ու երջանկությունից կինը սկսեց լաց լինել։ Նա քիչ
իրեր ուներ, և դրանք հնարավոր էր հավաքել հաշված րոպեների ընթացքում։ Մինչ նա հավաքում էր ճամպրուկը, տնօրենը երիտա-
սարդներին կանչեց իր աշխատասենյակ։
Նա ասաց, որ ճիշտ ժամանակին են որոշել նրան տուն տանել։ Վերջերս եկել են թեստերի արդյունքները: Տատիկի մոտ մш հшցու հի
վшնդпւթյուն է шխ տորոշվել։ Նրա տարիքում բ пւժումը չի օգնի։ Նրան ընդամենը մի քանի ամիս է մնացել ապրելու։ Զույգը ապշած
էր: Ի վերջո,երբ ծեր կնոջը տարել էին ծերանոց,մտածել էին,որ ավելի լավ կլինի։Նրանք հույս ունեին, որ մաքուր օդում, հասակակից-
ների շրջապատում նա ավելի երկար կապրի։ Իսկ հիմա պարզվեց, որ բո ւժման պահը բաց են թողել։ Մի օր նոր տանը տատիկը սկ-
սեց նամակ գրել, որն ուղղված էր Կառլենին ու Մանեին: Նա գիտեր, որ երկար չի ապրի։
Նա ուրախ էր, որ կարող է իր վերջին օրերն անցկացնել ոչ թե օտարների, այլ հարազատ մարդկանց հետ։Գրել էր, որ իր զարդատու-
փում հին զարդեր կան և իր մшհից հետո այդ ամենը նրանց կպատկանի։Գիշերը Մանեն նայեց տատիկի սենյակը:Տատիկը հանգիստ
քնած էր, իսկ դեմքին ժպիտ կար։ Նույնիսկ թվում էր, թե կնճ իռները հարթվել են ուրախությունից։Աղջիկը մտովի խոստացավ ինքն
իրեն, որ կփորձի անել ամեն ինչ, որպեսզի տատիկի վերջին օրերը դառ նան իսկա պես պայծառ ու երջանիկ։ Տարե ցները հաճախ
պետք չեն լինում մերձավոր ազգականներին։ Իսկ դուք ինչ կանեիք այս պատմության հերոսուհու հարազատների փոխարեն։
