Տանից դուրս գալիս աստիճանների մոտ սավանով փաթաթված մի նորածին երեխայի նկատեցի․Մոտեցա, կողքին մի գրություն կար
դրված․․․Իմ անունը Մաքս է: Ես ունեմ գրեթե ամեն ինչ. լավ աշխա տանք, տուն, մեքենա, ընկերներ: Միայն սիրելի կին չունեմ:Ես սի-
րում եմ զվարճանալ:
Իմ կյանքում շատ աղջիկներ են եղել:Նրանք ինձ շատ են սիրում, իսկ ես չեմ հասկ անում, թե ինչի համար: Բայց օգտվում եմ դրանից:
Մի խոսքով, կյանքս այսպես է անցնում. աշխատանքային օրերին ես օրինա կելի որդի եմ և ջանասեր աշխատակից, իսկ հանգստյան
օրերին ակումբներում եմ զվարճանում:
Մի օր էլ իմ դռան առաջ հայտնաբերեցի ծածկոցով փաթաթված փոքրիկի:Ես մոտեցա, և երկտող գտա.
«Քո աղջիկն է, Անին: Ես նրան չեմ կարող պահել, թող մնա քեզ հետ»:
Ես զանգեցի մորս: 15 րոպե անց նա մեր տանն էր: Մայրս գրկեց փոքրիկին, նրան կերա կրեց և փոխեց տակդիրը: Մենք սկսեցինք
մտածել. թե ինչ պիտի անենք:Հայրությունը հաստատող թեստ հանձնելու որոշում կայացրեցինք:
Արդեն մի շաբաթ երեխան մեր տանն էր:Ես նրան շատ էի կապվել, սիրում էի նրան հետևել, նայել, մինչ քնած է: Նա հրաշք է… Վեր-
ջապես եկան անալիզի պատասխանները. ես փոքրիկ Անիի հայրն եմ:
Ոստիկանության շնորհիվ գտանք երեխայի մորը:Պարզվեց, նա 19 տարեկան է,իմ հերթական ընկերուհիներից մեկը: Աղջիկն ուղղա-
կի վախեցել էր, որ չի կարողանա երեխային մեծացնել:Մենք փորձեցինք նոր կյանք սկսել: Այժմ ապրում ենք միասին. ես, սիրելի կինս
և մեր հրաշք Անին: Մենք իսկապես եջանիկ ենք…
