Սկեսուրս, իմանալով որ դաչա ենք գնել, ուրախանալու ու շնորհավորելու փոխարեն ամուսնուս ընենց բան ասաց, որ մազերս բիզ-
բիզ կանգնեց․․․Մենք շատ էինք երազում դաչա ունենանք: Ամեն անգամ, երբ գնում էինք մեր ընկերոջ դաչան, հավեսներս գալիս էր:
Մի ամիս առաջ վերջապես մեր երազանքը կատարվեց:
Դաչայի տեր դարձանք: Քաղաքից շատ հեռու չի, ընդամենը 20 րոպեի ճանապարհ: Աշխատանքից հետո շտապում ենք դաչա հաս-
նել: Փոքր հողամաս ունի: Որոշեցինք մի քանի ծառ տնկել, բանջարեղեն աճեցնել: Շաբաթ օրը առավոտ շուտ զարթնեցինք, որ հա-
վաքվենք ու գնանք դաչա, մեկ էլդռան զանգը տվեցին: Կիսուրս էր:
Զարմացանք: Էդ ժամերին ինքը երբեք չէր գալիս մեր տուն:Հասկացա, որ գործովա եկել: Ես գնացի խոհանոց թեյ պատրաստելու ու
լսեցի, թե ինչ էր ասում ամուսնուս.
-Դաչա առնելու փոխարեն քրոջդ օգնեիր, ուզում ա մեքենա առնի, փողը չի հերիքում, օձ կնիկդ խելքդ կերելա, մենակ իրա կապրիզ
ներն ես կատարում, պադկաբլուչնիկ ես դառել:
Լավ հիշի, կնիկ քանի հատ ուզես կարաս առնես, իսկ մեր ու քուր չես գտնի: Ես չլսեցի, թե ինչ պատասխանեց ամուսինս, բայց մեկ
րոպե անց դուռը շրխկալով փակվեց: Ես ամուսնուս ցույց չտվեցի, որ լսել եմ նրա մոր խոսքերը: Նախաճաշեցինք ու գնացինք մեր
սիրելի դաչա:
Չեմ հասկանում, ինչպես կարելի է չուրախանալ որդու ձեռքբերումների և առաջընթացի վրա
