Ռեստորանի այցելուները ատելությամբ նայում էին այս տարեց մարդուն, ում որդին հրավիրել էր ընթրելու. Նրանց մտքով անգամ չէր
անցնում, որ նման բանի ականատես կլինեն․․․
Որդին հորը հրավիրեց ռեստորան ընթրելու: Հայրը շատ ծեր էր ու թույլ: Ուտելիս թափում էր վրան, ձեռքերը դողդողում էին, չէր կա-
րողանում լավ ծամել:Մարդիկ նրան նայում էին զզվանքով ու տհաճությամբ, իսկ որդին շատ հանգիստ էր, ուշադրություն չէր դարձ-
նում:
Երբ վերջացին ընթրիքը, նա հորը ուղեկցեց զուգարան, մաքրեց հագուստը, սանրեց մազերը, ուղղեց ակնոցները:Երբ նրանք սրահ
մտան, բոլորի բերանը բաց մնաց: Նրանք զարմանում էին, թե ինչպես նա չի ամաչում իր հորից:Երբ հասան դռան մոտ հայրը շրջվեց
ու հարցրեց.
-Որդիս քեզ չի թվում, որ մենք ինչ որ բան մոռացել ենք:
-Ոչ, հայրիկ, մենք ոչի նչ չենք մոռացել, — ասաց որդին:
-Սխալվում ես որդիս, մենք դաս թողեցինք այստեղ յուրաքա նչյուր որդու համար և հույս՝ յուրաքանչյուր հոր համար, — ասաց հայրը:
Հոգ տարեք նրանց մասին, ովքեր հոգ են տար ել ձեր մասին, ոչ ոք ապահ ովված չէ ծերությունից ու անօգնական վիճակից:
