Չեմ ցանկանում հանուն մորս խորտակել կյանքս․ Արդեն հոգնել եմ նրա քմահաճ պահվածքից․․․Չգիտեմ ինչ անեմ։Մայրիկս 65 տա-
րեկան է։ Ծնողներիս հետ ապրում էի իրենց առանձնատանը, հետո առանձնացա։ Հայրիկիս մահից հետո էլ տունը բացիթողի վիճա-
կում էր հայտնվել և այնտեղ առանց ձեռնոցների գրեթե անհնար էր ինչ, որ բանի դիպչելը։
Տունը խարխուլ վիճակում էր, անձրևից հետո գրեթե փլվ էր տանիքը և ես ստիպած մայրիկիս պետք է տանեի իմ մոտ։Նրան բնա-
կեցրեցինք առանձին հարմարավետ բնակարանում։ Այնտեղ վերանորոգումը նոր էր և հարմարավետ կահույք էր տեղադրված։ Առա-
ջին օրերին հենց մայրս սովորեց օգտվել դոմոֆոնից և այլն։
Մի անգամ էլ նա ցանկացավ լողանալ և շորերը հանելու ժամանակ ոտքի մատները պատահմամբ ոլորվեցին։ Մի քանի կուրս մեր-
սումները օգնեցին նրան վերականգնվել, բայց դրանից հետո նա անընդհատ բարկացած էր, չէր ուզում լողանալ, գոռում էր և ոչ մե-
կին չէր լսում:Նա անգամ տան մաքրման գործերով չի զբաղվում:
Ես խնդրում եմ նրան գոնե մաքրել զուգարանն իր հետևից, բայց փոխարենը սկսում է լացել։ Օրը երկու անգամ այցելում եմ նրան,
կերակրում, տունը մաքրում։ Նա շատ քմահաճ է և անգամ չի ցանկանում քայլել և նույնիսկ հրաժարվում է բժշկական օգնությունից։
Ես արդեն ուժասպառ եմ լինում։ Սարսափելի է պատկերացնել, թե ինչ է սպասվում ինձ:
