Որոշեցի զրուցել սկեսուրս հետ ու պատմել, որ իմացել եմ ամուսնուս դավաճանության մասին․․․Մտքովս անգամ չէր անցնի, որ այդ-
պես կարձագանքի։Երբեք չէի մտածի, որ կարող եմ այս կերպ պատմել կյանքիս մասին, առավել ևս խոսել այսքան անձնական թեմա-
յի շուրջ:
Ես արդեն 4 տարի ամուսնացած եմ:Ի սկզբանե սկեսուրիցս առանձին ենք ապրել:Ամուսինս ուղղակի անթերի էր: Ես չէի հավատում,
որ նման տղամարդու եմ հադիպել:Նա ինքը վերանորոգեց մեր տունը. ցերեկն աշխատում էր, իսկ երեկոյան պաստառներ փակցնում
և սալիկապատում սանհանգույցը: Նա ինձ երբեմն նույնիսկ երես էր տալիս՝ առավոտյան նախաճաշ պատրաստելով:
Բախտս բերել էր նաև սկեսուրիս հարցում: Մեզ շատ էր օգնում, չէր խառնվում մեր անձնական գործերին: Սակայն շուտով ամեն ինչ
փոխվեց:Ես ունեցա առաջնեկիս:Կարծում էի,որ սա է իրական երջանկությունը:Ծննդաբերությունիցս հետո ամուսինս փոխվեց,կար-
ծես ուրիշ մարդ լիներ: Նա դյուրագրգիռ և պարփակված էր դարձել:
Իսկ ավելի ուշ իմացա դրա պատճառը. զբոսնում էի այգում որդուս հետ, երբ հանկարծ տեսա ամուսնուս…մի կնոջ հետ գրկախառն-
ված: Դա ինձ համար սարսափելի մեծ ցավ էր…Այդ օրը նրան ոչինչ չասացի: Առավոտյան գնացի սկեսուրիս տուն, կարծում էի ինձ
կօգնի, կխոսի որդու հետ, նրան խրատներ կտա…
Սկեսուրս բացեց դուռը, տեսավ, որ արցունքոտ աչքերով եմ և հուզված: Ներս կանչեց, ջուր տվեց և նստեցրեց ինձ: Երբ մի քիչ հան-
գստացա, պատմեցի նախորդ օրվա տեսածս:Ի զարմանս ինձ՝ սկեսուրս շատ հանգիստ և սառը տոնով ասաց, որ պիտի համակերպ-
վեմ, այսօր շատ կանայք են ապրում նման ամուսինների հետ և չեն բողոքում: Դրա մեջ ոչ մի սարսափելի բան չկա: Նաև հավելեց, որ
եթե չեմ ուզում, որ որդիս առանց հոր մեծանա, պիտի լռեմ:
Խնդրում եմ, դուք ինձ օգնեք մի խորհուրդով…հիմա իսկապես մոլորվել եմ…
