Որդուս դրեցի կնոջս կրծքին, որպեսզի վերջին անգամ զգա հարազատ մոր ներկայությունը․ Վայրկյաններ անց տեղի ունեցածը բժի
շկներին շոկի ենթարկեց․․․Համոզվեցի,որ կյանքում հրաշքներ լինում են։Ես որդուս դրեցի կնոջս կրծքին.Որպեսզի նա վերջին անգամ
զգա իր մորը.. Թամարային հանդիպեցի գնացքում,երկուսս էլ վերադառնում էինք հանգստից: Նա նստած գիրք էր կարդում: Նա շատ
գեղեցիկ էր ու շատ գրավիչ տեսք ուներ և ես չէի կարող չմոտենալ։
Մենք ծանոթացանք։ Ողջ ընթացքում խոսեցինք և նույնիսկ չնկատեցինք, թե ինչպես հասանք մեր քաղաք: Փոխանակվեցինք հեռա-
խոսահամարներով և շարունակեցինք շփվել:Ժամանակի ընթացքում մենք սկսեցինք հանդիպել, ես հասկացա,որ շատ եմ կարոտում
նրան: Ես առաջարկեցի Տոմային ամուսնանալ ինձ հետ:Այս խոսքերից հետո Թամարայի ժպիտը երբեք չէր հեռանում դեմքից: Ամուս-
նացանք: Մի քանի ամիս անց Թամարան հղիացավ:
Մենք ամենաերջանիկ ամուսիններն էինք: Հղիության յուրա քանչյուր ամիս մենք լուսա նկարում էինք, որպեսզի կոլաժ կազմենք և
ցույց տանք մեր երեխաներին և թոռներին: Երբ Թամարայի փորիկը մեծացավ , մենք սկսեցինք զվարճալի նկարներ նկարել։Եվ ահա,
այդ օրը եկավ։ Ծննդաբերությունից մոտ երկու շաբաթ առաջ ես արձակուրդ էի վերցրել `անընդհատ կնոջս հետ լինելու համար: Եր-
բեք չգիտես, թե երբ կարող են սկսվել կ ծ կումները:Ես խոհ անոցում էի, երբ լսեցի, թե ինչպես է Թամ արան կտրուկ ճչում .
-Շտապ օգնություն կանչիր, սկսվեց, ես ծննդաբերում եմ:
Արագ զանգեցի շտապօգնություն: Սպասելիս որոշեցինք լուսանկարել վերջին լուսանկարը ՝ ինն ամիս հավաքված կոլաժն ավարտե-
լու համար: Մինչ կժամաներ շտապօգնությունը, Ես հեռախոսով լուսանկարեցի Տոմային։ Նրան ցա վերի մեջ տեղափոխեցին ծննդա-
տուն: Ես գնացի նրանց հետ: Մեր որդին ծնվեց լիովին առողջ, բայց կնոջս վիճակը վա տացավ։ Բժիշկը բացատրեց, որ ծննդաբերու-
թյան ժամանակ վնա սակար ամն իոտիկ է անցել մոր ար յան մեջ.
-Հիմա մենք պայքարում ենք նրա կյանքի համար, բայց ես ձեզ ոչ մի բան չեմ կարող խոստանալ.Դուք պետք է պատրաստ լինեք ցան-
կացած արդյունքի։Բժիշկը շրջվեց և գնաց ծնարան։ Ես լսում էի այս ամենը և չէի հավատում իմ ականջներին Արցունքներն ինքնու-
րույն գլորվեցին . Եվ ես անընդհատ շշնջում էի մեկ հարց. Ինչու հիմա . Ինչու հենց նա .
Որպեսզի ինչ-որ կերպ հանգստանամ, ես սկսեցի նայել կնոջս լուսանկարները: Ես նայեցի վերջին լուսանկարին, որն արվել է ծննդա-
տուն գնալուց առաջ: Տոմայի գլխի շուրջ լուսապսակ կար: Չգիտես ինչու, ես դա անմիջապես որպես նշան համարեցի։Այդ պահին ես
լսեցի, թե ինչպես են բժիշկները խուճապահար այս ու այնկողմ գնում հիվանդասենյակում: Ես հասկացա, որ ինչ-որ բան այն չէ: Հան-
կարծ նրանք կանգ առան: Ես շրջվեցի․․չէի ուզում տեսնել դա .
Հանկարծ մի բժիշկ դուրս եկավ ու բերեց ինձ մեր որդուն …
-Ձեր որդին է: Կներեք, մենք մեզանից կախված ամեն բան արեցինք, բայց ձեր կնոջ կյանքը փրկել չհաջողվեց, ձեր կինը կյանքից հե-
ռացավ.
Ես գրկեցի որդուս ու չհավատացի, որ դա ինձ հետ էր պատահում.
-Կարող եք մտնել պալատ և հրաժեշտ տալ ձեր կնոջը. Ես մտա պա լատ որդուս գրկումս: Ես բարձ րացա կնոջս մոտ և պարզապես
հեկեկացի ու ամուր գրկեցի մեր որդուն .
-Ինչպե՞ս կարող էիր թողնել մեզ: Մենք չենք կարող առանց քեզ: Քո որդին ու ես քո կարիքը ունենք, ասացի ես հեկեկալով ու որդուս
դրեցի մոր կրծքին, որպեսզի նա վերջին անգամ զգա իր մորը …
Մեր որդին հանկարծ ճ չաց: Այդ պահին նկատեցի, որ կինս սկսեց շնչել . — Նա շնչում է, լսու՞մ եք … գոռացի ես ՝ ամբողջ սենյակով
մեկ …Բժիշկները ցն ցված էին, ինչպե՞ս է դա նույնիսկ հնար ավոր։ Բուժանձնակազմը արագ մտավ սենյակ։ Իսկապես կինս շնչում
էր։ Բժիշկը տարակուսած դուրս եկավ, նայեց ինձ ու ասաց.
-Գիտեք, որ իմ պրակտիկայում սա առաջին անգամն է: Ուղղակի մի տեսակ հրաշք, որը ես չեմ կարող հստակ բացատրել: Ձեր կինը
հիմա քնած է: Մեկ ամիս անց Տոման լիովին ապաքինվեց, և ես ու Կոստյան (ինչպես մեր որդուն անվանակոչեցինք) դիմավորեցինք
նրան ծաղիկներով և նվերներով:
