Մինչ ամուսնանալս կնոջս համար ուղղակի խելագարվում էի, բայց հիմա․․․Ամուսնալուծվելու հնարավորություն նույնիսկ չունեմ
Կնոջս հետ ծանոթացել եմ աշխատավայրում: Երբ նա ընդունվեց մեզ մոտ աշխատանքի, ես միանգամից ուշա-դրություն դարձրեցի
նրան:Մի քանի օրից սկսեցինք հանդիպել ազատ օրերին, զբոսնել գործից հետո: Ես տես-նում էի, որ նրա համար կարևոր են անկեղծ
զգացմունքներն ու սերը, փորձում էի երջանկացնել նրան:Նա ավանդապաշտ աղջիկ էր:Եվ ես հարգում էի նրա բոլոր որոշումները:
Ինձ թվում էր, որ ես գտել եմ ամենա-անթերի ու ճիշտ աղջկան, անասելի ուրախ էի:Հանդիպեցինք մոտ 1 տարի,այդ ամբողջ ընթաց-
քում ես ստանում էի իմ սիրելիից քնքշություն, ջերմություն:Վեր ջապես ամուսնացանք: Ես հավա տում էի ապագա կնոջս ու վստահ
էի, որ ամեն ինչ շատ լավ է լինելու, ինչպես որ ինքն է պատմում:Իրականում ամեն ինչ այլ կերպ ստացվեց:
Համատեղ կյանքի հենց սկզբում հիփոթեքով տուն գնեցինք և սկսե-ցինք ծնող ներից առանձին ապ րել: Կինս պնդում էր, որ բնակա-
րան վերցնենք միևնույն թաղամասում, որտեղ իր մայրն է ապրում՝ հիմնավորելով դա նրանով, որ այնտեղ իրեն ամեն ինչ հարազատ
է: Միայն հետո հասկացա, թե ինչ մեծ սխալ եմ գործել:Ինձ երբեմն թվում էր, թե զոքանչս մեզ հետ է ապրում, բայց հենց ակնարկում
էի դա, կնոջս մոտ հիստերիա էր սկսվում:
Հասկացանք, որ մենք միասին չենք կարող համա տեղ կյանք վա րել, բացի այդ կինս դադարեց խն ամել իրեն, կարծես 30 տարով ծե-
րացած լիներ: Մի քանի ամսում նա մի կողմ գցեց իր զգեստները, բարձրակրունկ կոշիկները, կոսմետիկան, գիրացավ:Ես փորձում էի
օգնել նրան, մարզա սրահի ու գեղեցկության սրահի սերտիֆիկատներ էի նվիրում, բայց մի քանի ան գամ հայտն աբերելով ժամկե-
տանց նվեր-քար տերը, դադարեցի անել դա:
Կինս սեփականացրեց նաև իմ անձ-նական տարածքը: Նա իրեն թույլ է տալիս բացել սոցկքայքերի իմ էջերը, հեռախոսը, նամակնե-
րը: Ես այլևս չեմ շփվում ընկերներիս հետ, քանի որ ամեն անգամ ստիպված եմ լինում 1-ժամանոց լեկցիա լսել:Օրեր առաջ վերջնա-
կան որոշեցի բաժանվել, բայց երբ պիտի այդ մասին ասեի կնոջս, նա ինձ «ուրախացրեց» իր հղիության մասին լուրով
