Ես ինքս մեծացել եմ գյուղում տատիկիս և պապիկիս հետ: Ծնողներս ինձ հունիսին բերեցին և ինձ տարան մի-
այն օգոստոսի վերջին՝ դպրոցի համար:Եվ դա ինչ-որ չափով տարօրինակ չէր թվում:Որ նրանք ինձանից ազատ-
վեցին ամառվա համար և նման բան: Հավանաբար, մեր ժամանակի երեխաների 80% -ը ամառն անցկացրել է գյուղում: Ես ինքս այս անգամ շատ էի սիրում:
Առավոտյան տատիկն արթնացավ փնջերով և մի բաժակ թարմ կաթով: Պապիկը սունկ և հատապտուղներ հա-
վաքելու համար գնաց անտառ: Եվ ամբողջ օրը մենք անցկացրեցինք հարևանի երեխաների հետ` զվարճանա-
լով տարատեսակ խաղերով:Եվ դեռ ջերմությամբ և սարսափով հիշում եմ այդ ժամանակը:
Այնպես որ, ես չէի ուզում զավակներս զրկել այս հիշողություններից:Բայց ծնողներս ապրում են քաղաքում, և ա-
մուսնուս ծնողները երբեք մեզ չեն խանգարում:Նրանք իրենց որդուն կանչում են շաբաթական մի քանի անգամ,
բայց ոչ ավելին:
Ինչ-որ կերպ առաջին իսկ օրերից նրանք ինձ չէին սիրում: Բայց ես չէի պնդում: Մենք հազվադեպ էինք տեսնում
իրար, ամեն ինչ հարմար էր բոլորին:«Բայց երեխաները դրա հետ կապ չունեն», — մտածեցի ես: «Ինչո՞ւ նրանք
պետք է տուժեն մեր հարաբերությունների պատճառով»: Եվ նա համաձայնեց ամուսնու առաջարկին `մեկ շա-
բաթով նրանց գյուղ տեղափոխել:
Ավելին, քույրը իրեն էլ է տանում: Դա հաստատ ձանձրալի չի լինի:Միշտ անհանգստացնում էր ինձ մի փոքր, որ
ամուսնուս ծնողները տարբեր վերաբերմունք ունեին թոռների նկատմամբ: Իր քրոջ երեխաների ծննդյան օրը,
նրանք ոչ մի անգամ չէին բաց թողել: Չնայած «մերը» ընդամենը երեքն էր: Ավագ դուստրն արդեն 10 րոպե 10
տարեկան է:
Եվ նվերները, որ նրանք տվել են մեզ և քրոջս (նկատի ունեմ, որ նրանք տվել են երեխաներին) պարզապես հա-
մեմատելի չեն:Բայց ես միշտ փորձում էի հեռացնել այդ մտքերը:Ամեն դեպքում, նրանք նույնպես թոռներ են: Եվ
քիչ հավանական է, որ նրանք վիրավորեն իմ երեխաներին այնտեղ: Ավելին, նրանք լավ էին շփվում զարմիկների
հետ:
Բայց այնպես է որ ես երբեք չեմ սխալվել:Արդեն երկրորդ օրը աղջիկս աչքերն արցունքներով զանգեց ինձ և
խնդրեց, որ վերցնեմ:Եվ պատճառը պարզ էր: Ամենավատ խտրականությունը: Իմ երեխաներին թույլ չեն տվել
N-I-H-E-G-O իրենց տանը:
Այն հասավ աբսուրդի: Երբ կրտսեր որդին (8 տարեկան) գնաց թփերից հաղարջ ուտելու, տատիկը բղավեց նրա
վրա և պտտվեց:Մինչ այդ նա ինքն էր կոչ անում իր քրոջ երեխաներին պարտեզում հատապտուղներ ուտել:Իմ
երեխաները քնում էին նույն հյուրասենյակի ընդհանուր հյուրասենյակում: Տղա և աղջիկ: Չնայած ննջարանն
ուներ անվճար մահճակալներ: Եվ քրոջ երեխաները քնում էին մեկ այլ ննջասենյակում:
Հասնելով առաջին օրը նրանք ստիպեցին աղջկաս լվանալ հատակը, իսկ երկրորդ օրը բացեցին պատուհանը:
Եվ քրոջ երեխաները,բնականաբար, հեռացել են: Չնայած նրանք նույն տարիքի են:Այս ամենը, իհարկե, երեխա-
ների խոսքերից, և
ինչ-որ տեղ նրանք կարող են զարդարել: Ես դրա հետ չեմ վիճում: Բայց երբ ես և ամուսինս այդ երեկո եկանք ,
նրա ծնողները ոչինչ չէին հերքում:
Ավելին, նրանք անկեղծորեն հավատում էին, որ դա նորմալ է և չեն հասկանում, թե ինչի համար են մեղադրվում:
Բնականաբար, մենք այդ երեկո երեխաներին վերցրինք : Ամուսինս նաև ասաց նրանց, քանի դեռ չի լսել ներո-
ղություն խնդրելու մասին, թող գան մեր դռան առաջ (այդ պահին ես նույնիսկ ժպտացի ինքս ինձ, քանի որ դա,
իհարկե, չի վախեցնում նրանց.)
Դա այն է, ինչ տեղի է ունենում: Ես խոսեցի նաև իմ պապի և տատիկի հետ, մայրիկից ավելին, քան մայրս: Բայց
դա երբեք չի հասել այդպիսի անհեթեթության: Երբ ես այցելեցի նրանց, ես նույնպես որևէ արգելք չունեի: Իսկ
Ձեր ընտանիքը? Ո՞ւմ ծնողներն են ավելի շատ շփվում ձեր երեխաների հետ:
