Մայրդ էլ չկա, տունն իմն Է, հավաքիր եղած չեղածդ և հեռացիր, դու այստեղ տուն չունես,-ասաց հայրը ս մորս մահվանից մի քանի
օր անց․․․Մենք իդեալակն ընտանիք էինք,մայրիկս և հայրիկս շատ էին սիրում իրար,բայց,երբ ես 6 տարեկան էի, հայրս վթարից մա-
հացավ:Մեր տանն ամեն բան փոխվեց:Մայրս շատ էր հոգնում,շատ էր աշխատում ինձ պահելու համար:Որոշ ժամանակ անց նա
ծանոթացավ Վանյա անունով մի տղամարդու հետ:
Մայրս իսկապես իսրում էր նրան:Այդ տղամարդը սկսեց մեզ հետ ապրել:Ես նրան հայրիկ էի ասում,քանի որ նա ինձ իսկապես դուր
էր գալիս:Մայրս իսկապես երջանիկ էր նրա կողքին,սակայն ամեն ինչ փոխվեց,երբ Վանյան սկսեց խմել:Օղու պատճառով մեր տանը
միշտ կռիվներ էին:Մայրս վերցնում էր նրա ձեռքից շշերը,սակայն Վանյան ծեծում էր նրան դրա համար:Մի անգամ ես նույնպես փոր-
ձեցի վերցնել նրա ձեռքից օղու շիշը և արդյունքում հայտնվեցի գետնին պառկած.գիտակցությունս կորցրել էի գլխիս հարվածից:
Մայրս գրկել էր ինձ և ասում էր.-Իմ արեգակ,ամեն բան լավ կլինի,պետք է մի փոքր սպասել:Առավոտյան,երբ արթնացա,մայրիկս ար-
դեն նախաճաշ էր պատրաստում, սեղանի մոտ նստած էր Վանյան:Ես լվացվեցի,նախաճաշեցի և իջա բակ՝ խաղալու:Երբ վերադար-
ձա,մայրիկն արդեն տանը չէր:Իսկ որտե՞ղ է մայրիկը,-հարցրի ես,-ու՞ր է գնացել
-Մայրիկիդ հիվանդանոց են տարել,իսկ դու անցիր բաժակները լվա,մայրդ չհասցրեց ավարտել:Ես շատ վախեցա և վազեցի հարևա-
նուհու մոտ:Ես շատ էի անհանգստանում մայրիկիս համար,մեր հարևանուհին խոստացավ հաջորդ օրը տանել ինձ մայրիկիս մոտ:
Ես ամբողջ գիշեր չկարողացա քնել:Վանյան նույնպես ամբողջ գիշեր հյուրասենյակում նստած մնաց,ես վախենում էի շարժվել:
Առավոտյան ես թաքուն դուրս եկա տնից և վազեցի հարևանուհու մոտ: Մենք գնացինք մայրիկին տեսակցության:Հիվանդանոցում
մեզ դիմավորեց գլխավոր բժիշկը:-Ցավում եմ,սակայն կնոջ վնասվածքները կյանքի հետ անհամատեղելի էին:Վիրահատության ժա-
մանակ նրա սիրտը չդիմացավ:Ես չէի ուզում հավատալ բժշկի խոսքերին,սկսեցի վազել միջանցքով, հոգիս լցվել էր,խոսել չէի կարո-
ղանում:
Բացում էի հերթով բոլոր դռները,որպեսզի մայրիկիս գտնեմ:Ես կանչում էի նրան,սակայն մայրիկս չկար:Հարևանուհի Մաշա տատի-
կը գրկեց ինձ և սկսեց հանգստացնել:Ինձ այդ պահին միայն մայրս էր պետք,ուրիշ ոչ ոք:Երբ տուն վերադարձանք,Վանյան քնած էր:
Ես լուռ մտա իմ սենյակ:Առավոտյան ես վեր թռա Վանյայի գոռոցներից:Նա մտավ իմ սենյակ և բղավեց.
-Դուրս կորի՛ր,մայրդ այլևս չկա,սա իմ տունն է:Չեմ ուզում տեսնել քեզ:Ես մի քանի շոր վերցրի և դուրս եկա տնից:Ես անդադար լա
ցում էի,չգիտեի ուր գնալ:Հարևանուհի Մաշա տատիկը իր տուն տարավ ինձ և փորձեց հանգստացնել:
-Մի լացիր,նա անպայման կպատժվի իր արարքների համար:Մաշա տատիկը բողոք գրեց Վանյայի վրա ոստիկանությունում, և նրան
ձերբակալեցին:Նա վերցրեց իմ խնամակալությունը,տունը օրենքով ինձ վերադարձրին,սակայն ես Մաշա տատիկի հետ էի ապրում:
Մեր տունը մենք վարձով տվեցինք:Այս գումարները նա պահում էր,որպեսզի ինձ տա չափահաս դառնալուցս հետո:
Այժմ ես ամուսնացած եմ,որդի ունեմ Մաշա տատիկը մեզ հետ է ապրում: Նա ինձ համար հարազատ մոր պես է:Ես նրան մինչև կյա
նքիս վերջ շնորհակալ կլինեմ:Չեմ էլ ուզում պատկերացնել,թե ինչ կլիներ ինձ հետ,եթե նա չլիներ իմ կյանքում:
