Հարազատ ծնողներս հարսանիքիս չներկայացան, քանի որ ապագա ամուսինս իրենց սրտով չէր․․․Բայց չէ որ կարևորը իմ երջան-
կությունն է։ Ամեն ինչ այնքան էլ սովո րական չի դասավորվել։ Զարթուցիչի զանգից չէի արթ նացել և աշխատանքից ուշացել էի։
Նույնիսկ չհասցրի նախաճաշել։
Վազելով կանգա՝ տեսա, թե ինչպես անցավ իմ ավտոբուսը։ Այդ պահին ինձ մոտեցավ մի սև ամենագնաց և կանգնեց։Որոշեցի հա-
մարձակվել և նստել այդ մեքենան։Ես վարորդին բացատրեցի, թե ուր պետք է գնանք, սակայն նա չէր պատասխանում և ես ստիպ-
ված էի ավելի մանրակրկիտ բացատրել, մինչև նա ինձ գլխով արեց և մենք շարունակեցինք գնալ՝ամբողջ ճանապարհին ոչ մի խոսք
չփոխանակելով։
Հասնելով օֆիս՝ ես փորձեցի նրան գումար առաջարկել, սակայն նա գլուխը բացասաբար շարժեց և ոչինչ չասաց։ Ես հասա օֆիս և
արդեն 20 րոպե անց բոլորովին մոռացել էի նրա մասին։ Սակայն երեկոյան աշխա տանքից հետո դուրս գալով փողոցնկատեցի ծա-
նոթ ամենագնացև տղամարդուն՝ ձեռքին ծաղկեփունջ։
Նա մոտեցավ ինձ և երկտող փոխանցեց, ոտեղ գրված էր․ «Բարև, ես Կիրիլն եմ։ Ես խուլ ու համր եմ, սակայն կարողանում եմ շուր-
թերով կարդալ։Դու ինձ շատ ես դուր եկել, կարո՞ղ եմ քեզ ինչ-որ տեղ հրավիրել»։
Առաջին բանը,որ մտքովս անցավ՝ «Ծաղրո՞ւմ է» — շրջվեցի և գնացի։
Այդպես շարունակվեց երկու ամիս։Նա ամեն օր սպասում էր ինձ իմ աշխատավայրի մոտ։Մի օր ես որոշեցի վստահելնրան և համա-
ձայնեցի հանդիպել։Սկզբում ես ինձ այնքան էլ լավ չէի զգում, սակայն Կիրլիը չափազանց բարեկիրթ տղամարդ էր և նրա հետ հեշտ
եղավ ընդհանուր լեզու գտնել։
Մենք սկսեցինք հանդիպել և 5 ամիս անց նա ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց։ Ես առանց վարանելու համաձայնեցի։ սա-
կայն դրանից հետո սկսվեցին խնդիրներն ընտանիքիս հետ։Մայրս պահանջեց խզել հարաբերություններսնրանից և ասաց, որ պետք
է մտածեմ ապագա երեխաների մասին։
Ծնողներս ինձ անվանեցին դավաճան և հար սանիքիս չեկան։Մենք արդեն 9 տարի է, ինչ ամո ւսնացած ենքև ունենք հրաշալի տղա։
Երբեք այսքան երջանիկ չեմ եղել։
