-Հայրիկ դու մայրիկին սիրո՞ւմ ես,-օրեր առաջ ավտոբուսում հորը հարցրեց մի երեխա․․․Լսելով հոր ու որդու խոսակցությունը, չկա-
րողացա զսխել արցունքներս։Օրերս հյուր էի գնացել,երեկոյան ավտոբուսով վերադառնում էի տուն։Նստած էի,նայում էի պատուհա-
նից, մտածում վաղվա օրվա մասին։ Կանգառում ավտոբուսը կանգնում է, մոտ 4-5 տարեկան փոքրիկ տղա է բարձրանում՝ երիտա-
սարդ տղամարդու հետ, երևէ 30 տարեկան էր։
Հայրը նստում է, փոքրիկին գրկում։ Նկատում եմ, որ երեխան գլուխը դնում է հոր ուսին ու սկսում արտ ասվել։ Ոստիկանները ավտո-
բուսի վարորդին տուգանում են գերբեռնված երթևեկելու համար (լուսա նկարներ)։Ոչ մեկ դրան առանձապես ուշադրություն չի դար-
ձնում։ Տղամարդը շատ հոգնած տեսք ուներ, տխուր,դատարկ հայացքով նայում էր պատուհանից։Անցանք մի 3 կանգառ, ու երեխան
արցունքոտ աչքերով նայեց հորն ու ասաց․
-Հայրիկ, դու մայրիկիս սիրու՞մ ես։
-Իհարկե, տղաս, սիրում եմ․․․ -դողացող ձայնով պատասխանեց տղամարդը։
Փոքրիկը՝ մի կերպ զսպելով լացը, նորից հարցրեց․
-Հայրիկ, բա որ այդպես է, ինչու՞ թույլ տվեցիր, որ նա գնա երկինք։ Էլ չե՞նք տեսնի մայրիկիս։
Բոլոր ուղևորները, ովքեր լսել էին խոսակցությունը, լռեցին․․․Տեսա, որ հայրիկի աչքերից արցո ւնքներ հոսեցին, նա էլ ավելի ամուր
գրկեց որդուն, ուզում էր մի բան ասել, բայց լռեց։
Դաժան բան է կյանքը․․․ Սիրեք ու պահպանեք միմյանց․․․ Թանկ գնահ ատեք միասին անցկա ցրած յուրաքանչյուր ակնթարթը։
