Համատեղ ապրելու առաջին իսկ օրվանից սկեսուրիս տանը ինձ օտար էի զգում․ Սկեսուրս ինձ հետ շատ վատ վերաբերվում, բայց
շուտով ամեն ինչ փոխվեց՝ կարելի է ասել տեղերով փոխվեցինք․․․Դավիթի հետ ծանո թացել եմ ինստիտո ւտում, երբ երկրորդ կուր-
սում էի։ Ես սիրահարվեցի նրան, և շուտով մենք ամուսնացանք։
Ամուսինս ինձ տարավ իր բնակարան, որտեղ ապրում էր մոր հետ։Նա նաև եղբայր ուներ, ով այդ ժամանակ ծառայում էր բանակում։
Բնակարանը երեք սենյականոց էր, սկեսուրս, մեղմ ասած, ինձ լավ չընդու նեց։ Նա այլ հարս էր ցանկ անում ունենալ, թեկուզ ոչ այն-
քան գեղեցիկ, բայց սեփական տնով ու լավ օժիտով։Եվ ահա, որդին իր տուն բերեց մի գյուղացի աղջկա, որը վախենում էր քայլ անել՝
սկեսուրի մոտ դժգпհություն չառաջացնելու համար:
Ամուսնուս մեծացրել էր տատիկը, նա ընդհանր ապես չէր ճանաչում հորը։ Սկեսուրս կրկին ամուս նացել էր և ունեցել ևս մեկ որդի։
Խորթ հորը դուր չեկավ,որ ամուսինս նրանց հետ պետք է ապրեր,և պարբերաբար սկանդալ էր սարքում։Առանց ծնողների աջակցու-
թ-յան, Դավիթը չէր կարող կրթություն ստանալ. դպրոցից հետո նա անմիջապես գնաց աշխատանքի, այնուհետև բանակ: Սովորել է
ավելի ուշ՝ հեռակա։
Մայրիկը սիրում էր իր կրտսեր որդուն, պարբերաբար ծանրոցներ և գումար էր ուղարկում բանակ:Սկեսուրիս հետ անցկացրած տա-
րիները շատ դժվար էին,այսօր նույնիսկ չեմ ուզում հիշել դա։Իմ երազանքն էր հեռանալ նրանից որքան հնարավոր է շուտ:Երբ ամու-
սինս տանը չէր, նա սկա նդալ էր սարքում, վիրավորում ինձ: Երբ մայրս եկավ մեզ հյուր,սկեսուրս չթողեց նրան տան շեմից ներս անց
նել, մայրիկս գիշերեց հարևանի մոտ:
Նա շատ լավ ճանաչում էր սկեսուրիս, ուստի ինքն էլ ամեն ինչ առանց խոսքերի հասկանում էր։ Ես ամուսնուս չէի բпղոքում, խուսա-
փում էի վեճերից, բայց հանգստյան օրերին գնում էի տնից, քայլում էի այգում, գնում կինոթատրոն, թանգարան, գրադարան։ Ես ե-
րազում էի մի գողտրիկ անկյուն ունենալ, թեկուզ փոքր, նեղ, բայց իմ սեփականը: Շուտով իմ երազանքը կատարվեց: Մայրս մեզ նվի-
րեց քաղաքի իր բնակարանը և տեղափոխվեց գյուղ:
Երջանկությանս չափ չկար: Իսկ ամուսնուս եղբայրը ստիպեց մորը վաճառել բնա կարանը և իր համար շքեղ բնակարան գնել, իսկ
իրենք տեղափոխվեցին վարձով բնակարան: Մի օր էլ մորը դուրս արեց տանից ու սկեսուրս կան գնեց մեր տան շեմին: Մենք նրան
ընդունեցինք և այժմ նա ամաչում է նայել աչքերիս մեջ, հավանաբար հիշում է իր արարքները: Հանուն ամուսնուս ես ներել եմ, բայց
ինքն իրեն ներել չի կարողանում:
