Ինչի՞դ է պետք արձակուրդը, ամբողջ օրը տանն ես, ինչ հանգստանալ,-ասաց ամուսինս ու ծնողների հետ մեկնեց հանգստի․․․Ամու-
սինս որոշեց, որ քանի որ ես դեկրետի մեջ եմ, չեմ հոգնում, ուստի արձակ ուրդ գնալու կարիք չունեմ։ Նրա կար ծիքով, ես ողջ օրը
բազմոցին պառկած եմ:Հե՞շտ է երեխային խնամելը, տան գործերը անելը, պատրաստելը, լվանալը, մաքրելը և մի մեծ կույտ արդու-
կելը:
Իսկ նա աշխատում է, հոգնում է, ուստի որոշեց ծնողների հետ մեկնել հանգ ստանալու։ Այնպես որ, նա շատ կզարմանա, երբ վերա-
դառնա ու տունը դատարկ գտնի: Երբ ես հ ղի էի, ամուսինս խոստացավ երեխայի ծնվելուց հետո ինձ օգնել,աջակցել ամեն ինչում, և
ես նրան չվստահելու պատճառ չունեի։ Նախկինում ես երբեք ստիպված չէի նրան համոզել, որ ինչ-որ բան անի տանը: Եթե տեսնում
էր, որ լվացարանի մեջ սպասք կա, ուղղակի վերցնում էր ու լվանում։
Հացը վերջացավ՝ գնում էր և գնում: Ամուսինս կարող էր ճաշ եփել, հատակը լվանալ, և ինձ խնամել, երբ ես ինձ վա տ եմ զգում։ Երե-
խայի ծնվելուց հետո ամուսնու օգնությունը հօդս ցնդեց: Ասում էր, որ աշխատավայրում շատ է հոգնում և չի պատրաստվում տանն
էլ աշխատել: Այդ օրը երեկո յան նա ասաց, որ մեկնում է հանգստի: Իսկ ես և երեխան մնում ենք տանը: Ես զարմացած նայեցի, նա
պատասխանեց.
-Լսիր, ողջ օրը տանն ես, չես հոգնում, ինչ համգստանալ, իսկ ես շատ եմ հոգնել և ծնողներիս հետ մեկնում եմ հանգստանալու: Այդ
երեկո ես այլեւս չխոսեցի նրա հետ, իսկ առավոտյան նա գնաց։ Ես հավաքեցի իմ իրերը, աղջկաս իրերը, զանգահարեցի հայրիկիս և
խնդրեցի, որ շաբաթ-կիրակի գա և մեզ վերցնի: Ես կապրեմ ծնողներիս հետ։ Կարծում եմ, որ ճիշտ եմ վարվել:
