Իմաստուն առակ այն մասին, թե ինչու երբեք չպետք է զոհաբերել սեփական անձը․․․Սա պետք է իմանա յուրաքանչյուրը

Իմաստուն առակ այն մասին, թե ինչու երբեք չպետք է զոհաբերել սեփական անձը․․․Սա պետք է իմանա յուրաքանչյուրը։Մենք մեր
երջանկության դարբիններն ենք։ Եվ կյանքում գրեթե ամեն ինչ կախված է մեզ անից՝ մեր մտքերը, գործողությունները և որոշում-
ները: Գիտակից, թե ոչ…Մենք ինքներս սիրում ենք բարդացնել մեր կյանքը։

Խոսել ուրիշների փոխարեն, մտածել, երևակայել, սպասել ուրիշների ինչ-որ կոնկրետ արձագանքի, հետո նեղանալ, որ ոչ ոք չի գնա-
հատել մեր ջանքերը…Շատերն ասում են. «Ես փոքր մարդ եմ», «Իմ կյանքը ոչինչ չի նշանակում», «Ես ապրելու պատճառ չունեմ», և
որպեսզի ինչ-որ կերպ զգան դրանց նշանակությունը, նրանք պատրա ստակամորեն զոհաբերում են իրենց նրանց, ում ավ ելի շատ
լավն են համարում, կարևոր և բովանդակալից՝ հետևում թողնելով հնարավորություն սովորելու, թե ինչպես ապրել Ձեր կյանքը ինք-
ներդ Ձեզ համար:

Իսկ որևէ մեկին պետք է ՄԵՐ զոհաբերությունները: Այս թեմայով կա ուսանելի մի առակ: Դա այն մասին է, թե ինչպես ենք մենք ինք-
ներս մեզ համար խնդիրներ ստեղծում…«Արդյո՞ք կա զոհաբերության սպասման ցուցակ»:

-Ահա, այստեղ․ Դու կհետևես ինձ։ Ես 852 եմ, դու՝ 853.

-Օ՜ ոչ, ե՞րբ է հերթը գալու։

-Մի անհանգստացիր, դա արագ կլինի: Ինչի՞ համար ես զոհաբերում։

-Ես սիրո համար: Իսկ դու՞․

-Իսկ ես՝ երեխաների անունով։ Երեխաներն իմ ամեն ինչն են:

-Ի՞նչ եք մատուցելու որպես զոհ։

-Անձնական կյանքս, ​​միայն թե երեխաներն առողջ ու երջանիկ լինեին։ Ես ամեն ինչ տալիս եմ նրանց։ Մի լավ տղամարդ ինձ ամուս-
նության առաջարկ արեց, բայց ես չհամաձայնեցի, որպեսզի երեխա ներս չնեղվեն խորթ հոր ներկայությունից։

-Օ՜, ես քեզ հասկանում եմ։ Իսկ ես ուզում եմ զոհաբերել հարաբերություններս… Ես ու ամուսինս վաղուց ընդհանուր ոչինչ չունենք։
Նա արդեն այլ կին ունի: Ես էլ այլ տղամարդ։

Դուռը բացվեց և մի ձայն լսվեց. «Թիվ 852, ներս արի»։

-Վայ, ես գնացի: Ես այնքան անհանգստացած եմ։ Իսկ եթե զոհաբերությունը չընդունվի՞։

Թիվ 853-ը լարված սպասում զանգի: Ժամանակը դանդաղ է անցնում, բայց հետո 852-ը դուրս եկավ սենյակից:

-Դե ինչ՞, ի՞նչ ասացին, ընդունեցի՞ն զոհաբերությունը։

-Չէ, պարզվում է փորձա շրջան պետք է անցնեմ, պետք է մտածեմ։

-Բայց ինչպե՞ս, իսկ ինչո՞ւ։ Ինչու՞ ոչ անմիջապես:

-Ասացին լավ մտածիր, դա հավերժ է, իսկ ես նրանց ասացի ոչինչ, երեխաները կմեծանան, կգնահատեն այն, ինչ իրենց համար զո-
հաբերել է իրենց մայրը։ Իսկ նրանք ինձ ասացին նայիր էկրանին։ Այնքան տարօրինակ ֆիլմ էր: Իմ մասին. Կարծես երեխաները մե-
ծացել են: Աղջիկներս հեռու տեղ են ամուսնացել, իսկ տղաս զանգում է ամիսը մեկ անգամ և ասում, որ չխառնվեմ իր կյանքին։

Իսկ ի՞նչ անեմ ես, բացի երեխաներից, ոչինչ չունեմ։ Մի՞թե երեխաները չգնահատեցին իմ զոհաբերությունը։Սենյակից նորից լսվեց.
«Հաջորդը․ Թիվ 853,- Օ՜, հիմա ես եմ։

-Արի, նստիր: Ի՞նչ եք ցանկանում զոհաբերել,- Հարաբերություններ,- ասացի ես

-Ինչո՞ւ եք ցանկանում զոհաբերել,- Հանուն ընտանիքիս, դե ամուսինս սիր ուհի ունի, վաղուց արդեն վազում է նրա մոտ, անընդհատ
ստում է ինձ, ես էլ ուժ չունեմ։

-Իսկ Դու՞ք

-Իմ կյանքում մեկ այլ տղ ամարդ է հայտնվել, կարծես թե լուրջ հարաբերություններ ունենք։

-Այսինքն՝ զոհաբերո՞ւմ եք այս նոր հարաբե րությունները:

-Այո… Ընտանիքս փրկելու համար:

-Ո՞ւմ: Դուք ինքներդ եք ասում, որ Ձեր ամուսինն այլ կին ունի, իսկ Դուք ուրիշ տղամարդ: Ի՞նչ ընտանիքի մասին է խոսքը:

-Ըստ անձնագրի մենք դեռ ամուսնացած ենք։ Այսպիսով դա մեր ընտանիքն է:

-Այսինքն Ձեզ համար հարմա՞ր է այդ կյանքը:

-Ոչ: Ոչ Դե, ինչպես կարող է հարմար լինել: Ես անընդհատ լաց եմ լինում, անհանգստանում եմ և այդպես շարունակ։

-Բայց Դուք չեք համաձայնի այն փոխանակել նոր հարաբերությունների հետ, չէ՞:

-Դե, դրանք այնքան էլ խորը չեն, այնպես որ այո։

-Դե, եթե Դուք դեմ չեք, ապա մենք՝ առավել ևս: Եկեք Ձեր զոհաբերությունն ընդունենք: Բայց նախ մենք Ձեզ ցույց կտանք ներկայի
մասին մի ֆիլմ: Միացրեք և նայեք։

-Օ՜, օ՜ Ես եմ։ Աստվա՛ծ իմ, ես այսպիսի տեսք ունե՞մ։ Ուսերս ցած, շուրթերս և աչքերս ձանձրալի, մազերս չսանրված։ Իսկ սա ի՞նչ
տղա է։ Տեսեք, թե ինչպես է նա գրկում ինձ:

-Չգիտեիք, չէ՞։ Սա Ձեր ամուսինն է:

-Ամուսի՞ն: Ի՜նչ անհեթեթություն։ Նա հասուն տղամարդ է, իսկ հոգով ասես երեխա լինի՝ մայրիկին գրկած։

-Այո, նա այդպիսին է իրական կյանքում:

-Դե, ես մանկուց եմ սովորել՝ կինը պետք է լինի ավելի ուժեղ, ավելի իմաստուն, ավելի վճռական։ Նա պետք է ղեկա վարի ընտանիքը
և առաջնորդի իր ամուսնուն:

-Դե, այդպես է: Ուժեղ, իմաստուն, վճռական մայրը առաջնորդում է իր տղա-ամուսնուն:

-Շատ հետաքրքիր է։ Բայց ես նրա մայրը չեմ, ես նրա կինն եմ։

-Իհարկե, այդպես է լինում՝ տղան կխաղա և կգա տուն։ Նա լաց կլինի կնոջ գոգնոցի մեջ և կխոստովանի իր սխալները։ Լավ, ֆիլմի
վերջը: Եկեք ավարտենք մեր հանդիպումը: Կզոհաբերե՞ք Ձեր սերը։

-Բայց ինչ անեմ ես․ Այդ դեպքում ինչո՞ւ եմ ես զոհաբերում ինձ:

-Իսկ Դուք ավելի լավ գիտեք. Միգուցե Դուք սիրում ես մայր լինել ավելի, քան կին.

-Ոչ: Ինձ դուր է գալիս սիրված լինել որպես կին:

-Դե, մայրերն էլ են սիրելի կանայք, նույնիսկ հաճախ։ Այսպիսով. Պատրա՞ստ եք զոհաբերության:

-Ոչ … Պատրաստ չեմ: Ես պետք է մտածեմ.

-Իհարկե, իհարկե։ Մենք Ձեզ ժամանակ ենք տալիս մտածելու։ Գուցե դադարեք մայր լինել, սովորեք Կին լինել: Գայթակղիչ, հուզիչ,
խորհրդավոր, ցանկալի, այլ ոչ թե լաց լինել նրա տաք փափուկ կրծքի վրա։

-Ի՞նչ եք կարծում, դա կօգնի՞:

-Սովորաբար դա օգնում է: Գիտե՞ք, թե աշխարհում քանի մարդ է երազում նման հարաբերությունների մասին։ Այսպիսով, եթե որո-
շեք նվիրատվություն կատարել կարիքավորներին, ապա ողջունում եք:

-Կմտածեմ…Թիվ 853-ը շփոթված դուրս է եկավ սենյակից։ Թիվ 854-ը հուզված մտավ սենյակ,

— Ես պատրաստ եմ զոհաբերել իմ հետաքրքրությունները, որպեսզի մայրիկս չնեղանա։

Դուռը փակվում է… Մարդիկ քայլում են միջանցքով՝ իրենց կրծքին սեղմելով ցանկությունները, կարողությունները, կարիերան, տա-
ղանդները, հնարավորությունները՝ այն ամենը, ինչ պատրաստ են անձնուրաց զոհաբերել…