Երբ ես ու ամուսինս սկեսուրիս պատմեցինք մեր որոշման մասին, սկսեց արտասվել․․․համոզված եմ, որ ճիշտ ենք վարվել։Մի քանի
տարի առաջ սկեսո ւրիս հրավիրեցինք մեզ հետ ապրելու: Ամուս նուս քույրը որոշել էր նրան խաբել և ստի միջոցով վերցրել էր նրա
ձեռքից բնակարանը:
Պարզ է, որ մենք թույլ չէինք տա նրան վարձով ապրել և հենց նույն օրը բերեցինք մեր տուն:Ես ամեն ինչ անում էի, որ այդ կինն իրեն
մեր տանը լավ զգա, չէր որ նա ամուսնուս մայրն է: Բայց նա շարո ւնակում էր անհանգստանալ և իրեն հյուրի կարգավիճակում զգալ:
Երբ ես աշխատ անքի էի լինում, սկեսուրս սկսում էր անել տան ամբ ողջ գործը, իսկ ես բարկա նում էի, քանի որ չէի ուզում, որ այդ
տարիքի կինը հոգնի, ես ամեն օր նրան ասում էի, որ հանգստանա, զբոսնի, իսկ գործերը մենք ինքներս կանենք:Սկեսուրս ասում էր,
որ իրեն վատ է զգում, քանի որ ապրում է մեր հաշվին, իսկ մենք շարունակ փորձում էինք նրան վստահեցենլ, որ իր ներկայությունը
մեզ համար նեղություն չէ:
Վերջապես եկավ այդ օրը, և ես ու ամուսինս կարողացանք սկեսո ւրիս համար առանձին փոքր տուն գնել: Գում արի կեսը կուտակել
էինք, իսկ մյուս կեսը վճարելու համար բանկից վարկ վերցրեցինք:Երբ մենք եկանք տուն և հայտնեցինք նոր տան մասին ուրախ լու-
րը, դուք պիտի տեսնեիք սկեսո ւրիս արձագանքը. փոքր երեխա յի նման ցատկոտում էր ուրախությունից, արցունքները հոսում էին
աչքերից, նա գրկում և համբուրում էր մեզ…
Վերջապես մենք հանգիստ ենք նրա համար, գիտենք, որ իրեն լավ է զգում, քանի որ տանը կից կա փոքր հողատարածք, սկեսուրս
ունի զբաղմունք և կարող է աճեցնել իր սիրած ծաղիկները:
