Երբ դեռ 19 տարե կան էի, վարձով ապրում էի մի տարեց տա տիկի տանը․ Նրան շատ էի սի րում, բայց մի օր․․․19 տարե կանից մի
կնոջ տանը սենյակ էի վարձում, տանտի րուհու հետ լավ հարաբերությունն ունեինք, իսկ 2 ամիս անց․․․Այնպես ստացվեց, որ 19 տա-
րեկանում սկսեցի վարձով ապրել․մի միայնակ կնոջ տանը սենյակ վարձեցի։ Տանտիրուհու հետ շատ ջերմ հարաբերությունների մեջ
էինք, և արդեն 2 ամիս անց մենք սկսեցինք բարեկամների պես ապրել։
3 տարվա ընթացքում այդ կինն այդպես էլ չավելացրեց տան վարձը՝ չնայած նրան, որ ամբողջ քաղաքում այդքան ցածր գնով սենյակ
գտնել հնարավոր չէր։ Տանտիրուհու հետ ընդհա նուր կենցաղ ունե ինք, միասին մաքրում էինք տունը, պատրա ստում, ես խնամում
էի նրան, երբ հիվանդ էր, նա էլ՝ ինձ էր խնամում։Երբ ծանոթացա ապագա ամուսնուս հետ, տիկին Գայանեն և ուրախ էր, և տխուր։
Նա չէր ուզում, որ հեռանամ իր տնից։ Լացում էր, խնդրում, որ իր հետ ապրենք։ Մենք նույն շենքում բնակարան վարձեցինք, որ կա-
րողանանք հաճախ հանդիպենք։2 տարի անց ծն վեցին մեր զույգ բա լիկները, տիկին Գա յանեն ինձ շատ էր օգնում, երեխ աներիս
պաշտում էր, նրանց հարազատ թոռնիկ էր համարում։Նա ինձ շատ բան սովորեցրեց, օգնեց․․․
Ես ու ամուսինս էլ տիկին Գայանեի ծննդյան օրը նվեր արեցինք նրան․ 2 շաբաթով ուղարկեցինք հանգստյան տուն, իսկ այդ ընթաց-
քում նորոգեցինք նրա խոհանոցը։Խոսքերով հնարավոր չէ նկարագրել, թե նա որքան երջանիկ էր․․․Ամուսինս մանկատանն է մեծա-
ցել, իսկ ես երբեք տատիկ չեմ ունեցել։
Տիկին Գայանեի հետ մենք իսկական ընտանիք էինք դարձել։12 տարի ապրեցինք կողք կողքի։ Նա մшհացավ 86 տարեկանում։ Հետո
իմացանք, որ նա մեզ է կտակել իր բնակարանը։ Երևի ես պիտի գտնեի նրա միակ հարազատին՝ քրոջ թոռանը, բայց չեմ ուզում։ Մեզ
նույնպես պետք է տունը, չէ որ վարձով ենք ապրում։
Բացի այդ, այս տարիների ընթաց քում տիկին Գայա նեի մասին ոչ ոք չհիշեց, այդ աղջիկը նրան ընդամենը 3 անգամ է այցելել, հիմա
ինչու պիտի տունը տամ նրան․․․ Մենք և արժա նի ենք դրան, բայց միևնույն ժամանակ ամաչում եմ։
