Ես չեմ կարողանում սիրել քո զավակներին, նրանք կարծես ինձ օտար լինեն,-ասաց սկեսուրս, բայց պարզվեց, որ դա դեռ չարյաց
փոքրագույնն է․․․
—Գուցե խոսքերս ձեզ տարօր ինակ թվան, բայց պիտի ասեմ. ես թոռներիս հանդեպ անտա րբեր եմ: Երկուսն էլ կա րծես օտար լի-
նեն… — օրեր առաջ պատմում էր մեր հարևանուհին՝ մեր խոհանոցում սուրճի սեղանի շուրջ նստած, —իսկ ես չեմ կար ողանում
բացատրել, թե ին չու է այդպես: Հավանա բար խնդիրը հարսս է, ավելի ճիշտ մեր հարաբերո ւթյունները:
—Նրա հետ միշտ լարված հարաբե րություններ ենք ունեցել: Ու դա սկսվեց հենց այն պա հից, երբ նա ոտք դրեց մեր տուն: Ինչպես
ինձ թվաց, նա ուզում էր խլել մեր տունը: Լավ, չխլել, փոխ անակել: Հարսս ու տղաս ապրում են 1 սենյա կանոց բնակարանում, որը
մենք ենք նվիրել նրանց հարսանիքին:
Իսկ իմ ու ամուսնուս տունը 3 սենյա կանոց է: Ու երբ հարսս հղի էր երկրորդ երե խայով, սկսեց հաճախ ակ նարկել, որ դեմ չէր լինի
փոխվել տներով:Մեր հարևանուհին հարսին խորամանկ ու շահամոլ է անվանում:
—Երբ ուղիղ ասացի, որ չեմ պատրաստվում փոխանակել, հարսս սկսեց ինձ թոռներիս միջոցով մանիպուլյացիայի ենթարկել: Հայտ-
նեց, որ թույլ չի տա երեխաներին տեսնել, մնալ նրանց հետ: Վստահ էր, որ կմտափոխվեմ, բայց սխալվեց: Ինձ դա բոլո րովին պետք
չէ, առավոտից գիշեր տակդիր պիտի փոխեմ թե՞ կաթնախառնուրդ սարքեմ:
Պապիկը նեղացած ասաց տատիկին. «Մեծ եմ արդեն, որ մա հա նամ, ով է քեզ սիրելու, ով կհամ բուրի ու կգրկի». իսկ տատիկի պա-
տասխանն ուղղակի ինձ գետնին տա …
—Ու ի՞նչ, հիմա էլ չեք շփվում ձեր թոռների հետ:
—Վայ, ինչ ես ասում, գրեթե ոչ: Ես ինքս ցանկ ացա կրճատել մեր հանդիպ ումները: Հասկանում ես չէ՞, փոքր երեխա ներն ինչպես են
աղմկում, իսկ ես ա րդեն այն տարի քում չեմ, որ վազեմ նրանց հետևից: Թող տոներին գան, բավ ական է:
—Բայց չէ որ նրանք քո ընտանիքն են, քո հարազատ որդու երեխաները…
-Հա,գիտեմ, հետո ինչ:Որդուս սիրում եմ,բայց նրա երեխաներին չեմ կարողանում:Համ էլ հարսիս երեխաներն են,թող նա էլ մտածի…
Մեր զրույցից շոկի մեջ եմ:
