Ես ինքս իմ եսասիրության պատճառով կործանեցի հարազատ որդուս կյանքը,ոչ մի հարսի հետ չկարողացա հաշտվել․ Հիմա զղջում
եմ, բայց ոչինչ փոխել չեմ կարող․․․Ես ար դեն մի քանի տարի է, ինչ թոշակ առու եմ: Ես թոռ ներ չունեմ: Ավելի ճի շտ նրանք երկ ուսն
են, բայց ես նրանց իմ աչքերով չեմ տեսել, քանի որ աղջիկս ուղիղ 23 տարի է, ինչ ինձ հետ չի շփվում:
Պատ ճառն այն է, որ ես չէի սիրում նրա հիմար ամուս նուն և չէի ուզում, որ նա ամու սնանա նման տղամ արդու հետ:Աղջիկս ամեն
դեպքում ամուս նացավ, ես չգնացի նրանց հարս անիքին և թույլ չտվեցի, որ որդուս նույն պես գնա: Այդ ժամա նակվանից մենք չենք
շփվում, նա ապրում է մեկ այլ քաղաքում, շփվում է ընկերուհուս հետ,նա իր կնքամայրն է, միայն երբեմն հարցնում է իմ մասին, բայց
երբեք այցելելու ցանկություն չի հայտնել:
Ճիշտն ասած, ես միայն կարո ղ եմ ուրախ լինել իմ դստեր համար, չն այած մենք չենք շփ վում: Նա այժմ 43 տարեկան է:Ունեմ որդի,
որը հարբեցող է և ես հասկանում եմ, որ դա իմ մեղքն է: Նա 40 տարեկան է, երկու անգամ պաշտոնապես ամուսնացել է, իսկ հարս-
ներս ինձ այդպես էլ դուր չեն եկել:Նատալյան՝ առաջին հարսս, երկու տարով մեծ էր որդուցս, լկտի, գյուղացի աղջիկ: Նրանք ունեին
մեծ շրջապատ, խմում էին, և այդպես էլ դարձավ որդուս առաջին կինը։ Հարսանիք չի եղել:
Նրանք գաղտնի գրանցեցին ամուսնությունը, և սկսեցին ապրել իմ բնակարանում: Ես դիմադրեցի և նրանք գնացին բնակվելու մեկ
ուրիշ բնակարանում, իսկ ես նրանց աջակցելու փոխարեն խառնվեցի:Ինչքան արյուն խմեցի հար սիցս, ինչքան փչ ացրի նյարդերս,
թող Աստված ինձ ների, նրանք բաժանվեցին, իսկ որդիս վերադա րձավ տուն: Երեք տարի անց, նոր աշխատավայրում, նա ծանոթա-
ցավ մի համեստ ու գեղեցիկ աղջկա՝ Ուլյանայի հետ:
Նա իսկական տան աղջիկ էր երևում, հոգատար, բայց դավանում էր ինչ որ կրոնի:Կրոնա կանության մա սին իմացա հարսա նիքից
մեկ տարի անց, երբ նա որոշեց պսակադրվել: Դա ինձ դուր չեկավ։ Մի փոքր ջանք գործադրելով ես կրկին բաժանեցի նրանց: 33 տա-
րեկանում որդին կրկին ապրում էր իմ տանը, ուներ երկու ամուսնալուծություն, լավ աշխատանք և բարձրագույն կրթության կարմիր
դիպլոմ:
Երկրորդ կուրսում որդիս ինձ ծանոթացրեց մի աղջկա հետ: Ամեն ինչ լավ էր, բայց Վիկան որբ էր: Սա իմ ծրագրերի մեջ չէր մտնում:
Ստացվում է, որ իմ երկար տար իների վաստակը, ես պետք է տայի այս «մոխրա գույն մկնիկին»: Բայց ես մտա ծեցի և որոշեցի, որ
դեռևս որդիս պետք է ապրի նրա հետ, քանի որ երիտասարդ օրգանիզմի համար դժվար կլինի առանց կնոջ:Երբ որդիս 38 տարեկան
էր, ես ասացի, որ ժամանակն է մտածի ամուր ընտա նիք ստեղծելու մասին և, որ պետք է գտնի պար կեշտ և հարո ւստ աղջկա: Ես
նույնիսկ այդպիսի մեկին ունեի աչքիս տակ պահած:
Մեկ շաբ աթ անց որդիս եկավ տուն: Հա ջորդ օրը նա թողեց իր աշխատ անքը, բերեց մի շիշ օղի ու մի շիշ գինի, և ա սաց, որ նոր
կյանք է սկսում … Նա սկսեց: Նա սկսեց խմել ամեն օր՝ մեր փողոցի հարբեցղների հետ միասին, և նույնիսկ գումար էր խնդրում ան-
ցորդներից։Սա իմ մեղքն է, և ես դա գիտեմ: Որդիս ինձ ամեն օր մեղադրում է իր կյանքի համար:
Եվ նա ճիշտ է: Հենց իմ հավակնություններով ես դարձա նրա ներկայիս վիճակի պատճառը:Նատալիան՝ առաջին հարսը, ամուսնա-
ցավ: Նա հիանալի ընտանիք ունի։ Երկրորդ հարսս՝ Ուլյանան, նույնպես ամուսնացած է: Նա երե խա ունի, աշխա տում:Իսկ Վիկան,
ես գնացի նրա մոտ, ներող ություն խնդրեցի, համոզեցի վերականգնել հարաբերութ յունները որդուս հետ և ապրել մեզ հետ միասին,
բայց նա չհամաձայնվեցի:
Նա ասաց, որ ծանոթացել է մեկ ուրիշ տղամարդու հետ և շուտով կամուսնանա:Երեկոները, երբ որդիս քնում է, ես վախենում եմ հե-
ռուստացույցը միացնել, որպեսզի նրան չարթնացնեմ և սկսում եմ լաց լինել: Եվ այժմ խորհուրդ եմ տալիս բոլր ծնողներին չխառնվել
իրենց երեխաների կյանքին: Թող նրանք ապրեն ու ուրախանան: Իսկ մեր գործը ծնողականն է` օգնել բարի խոսքով և գործով:
Ցավալի է, որ շատ մայրեր, այդ թվում նաև ես, դա գիտակցում ենք շատ ավելի ուշ։
