Ես դեռ 5 տարեկան էի, երբ մայրս խողեց ինձ խանութում միայնակ ու հեռացավ․․Մտքովս անգամ չէր անցնի, որ տարիներ անց դրա
համար նրան շնորհակալություն կհայտնեմ։ Ես արդեն չափահաս մարդ եմ, ունեմ ամուսին և երեք հիա նալի երեխաներ: Բայց մինչ
այդ զգացել եմ լքված լինելու ցավը, և ես զգում էի, որ ոչ ոք չի մտածում իմ մասին:
Հաճախ մեծահասակները ասում են, որ նրանք չեն հիշում իրենց մանկությունը, միայն որոշ մասեր:Ես չեմ կարող ասել, որ հիշում եմ
ամեն ինչ: Բայց ինձ համար ամենացավոտ պահերը հիշում եմ մինչև այսօր, և ամենայն հավանա կանությամբ, երբեք չեմ կարող մո-
ռանալ:Հայրս հեռացավ ինձանից, երբ փոքր էի,բայց դա իմացա միայն ավելի ուշ` դպրոցական տարիներին:Այն փաստը, որ ես ունեմ
մի մայր, որը ինձ պարզապես թողեց խանութում և հեռացավ, միշտ հիշելու եմ:
Ես հիշում եմ, որ այդ օրը մենք միասին գնացինք խանութ, և ես ահ ավոր սոված էի: Բայց մայրս ոչինչ չգնեց ինձ համար: Նա միայն
բարձրաձայն բղավեց ինձ վրա, և ես սկսեցի աղաչել, որ ինձ համար գնի կարկա նդակ կակաչի սերմերով , որը այնքան գրավիչ էր
թվում․․․Բայց գնելու փոխարեն ՝ նա սկսեց զայրացած նայել ինձ, խանութի դուռը բացելուց առաջ նա ինձ հրեց.
«Դուք իմ ողջ կյանքը փչացրեցրիք»:
Եվ հետո նա ինձ մի փոքրիկ նստարանի վրա դրեց՝ պաղպաղակի սառն արանի մոտ, և շրջեց խանութութի մեջ: Նա հրամայեց ինձ
սպասել նրան այստեղ: Եվ սա վերջին անգամն էր, երբ ես նրան տեսա մայրիկի դերում: Որոշ ժամա նակ անց մեծահասակ մի տղա-
մարդ մոտեցավ և սկսեց խոսել ինձ հետ:
Նա ինձ համար գնեց գեղեցիկ կարկանդակը ՝ կակաչի սերմերով, որից ես պար զապես չէի կարողանում աչքս թարթել: Երկու տարի
անց ես սկսեցի ապրել նրա ընտանիքում:Երբ ես կարկանդակ էի ուտում, արցունքները հոսում էին աչքերիցս: Այնպես որ, թխվածքն
ինքնին քաղցր էր, սակայն արցունքներիցս հետո նաև աղի: Այս դեպքից հետո ինձ դուր չեկավ ոչ մի քաղցրավենիք:
Եվ ես պարզապես չէի ուտում դրանք, քանի որ վառ հիշեցում էին այն մասին, թե ինչպ իսին էր իմ կյանքը նախկինում:Խանութում,
այս դեպքից հետո իմ կյանքը սկսեց բարելավվել: Ես ապրում էի մանկատանը և սպասում էի որդեգրող ծնողներիս, նույնիսկ այդ ժա-
մանակ ես երջանիկ էի: Հուսով էի, որ ինչ-որ մեկը կվերցնի ինձ:
Բայց հոգուս խորքում սպասում էի սեփական մորս։Նա այնտեղ էր գտնվում, նախքան նոր ծնողներս պատրաստվում էին ինձ որդե-
գրել: Եվ նույնիսկ հիմա ես հիշում եմ նրա հետ մեր զրույցը: Նա սկսեց ցնցել ինձ նախատինքներով ՝ փորձելով բացատրել իր արար-
քը: Պարզվեց, որ ես քանդել եմ նրա անձնական կյանքը և աշխատանքի մեջ նրա անհաջողությունները իմ մեղքն էր:
Ես եմ մեղավոր․․․ Երբ նա գտնվում էր ծննդատանը, նա չէր մտածում,որ երեխան ծնվելուց հետո նա չի կարողանա գնալ աշխատան-
քի, և ընդլայնի իր կարեռան: Եվ նույնիսկ այն բանի համար, որ ես այժմ մանկատաննեմ հայտնվել և շուտով կտեղափոխվեմ մեկ այլ
ընտանիք, դրա համար էլ եմ ես մեղավոր, և պետք է շնորհակալություն հայտնեմ նրան:
Այո ես այս ամենի համար պետք է ասեմ նրան — «շնորհակալություն»:
Ի վերջո, եթե նա անգամ որոշում կայացներ, և պահեր ինձ իր հետ, ես սովամահ կլինեի և կապրեի աղքատության մեջ: Եվ հիմա ես
կարող եմ իմ կյանք ունենալ: Եվ այդ պահին այդ կինը սպասում էր, որ ես շնորհակալություն հայտնեմ նրան: Ես հասկացա միայն հի-
մա, նա մտածում է ես պետք է լաց լինեմ և խնդրեմ, որ նա մնա ինձ հետ:
Բայց հիմա ես արդեն մեծահասակ եմ և կարող եմ ասել. Շնորհակալություն,որ ինձ հնարավորություն տվեցիր կյանքը ընկալել իմ աչ-
քերով։ Միայն կասեմ որ ես սովորեցի գնահատել ինձ շրջապատող սիրելի մարդկանց:Այն բանի համար, որ ես սկսեցի ապրել հիանա-
լի մարդկանց հետ, ովքեր ամեն գնով օգնում,և պաշտպանում էին ուրիշի երեխային:Ես անչափ շնորհակալ եմ այն մարդկանց, ովքեր
ինձ օգնեցին և սիրեցին պարզապես այն պատճառով, որ ես կամ։
