Արդեն ավելի քան 1 տարի է ընտանիքիս հետ չեմ շփվում… ոչ մորս, ոչ եղբորս տեսնել անգամ չեմ ուզում։Պարզապես ուզում եմ խո-
սել և լսել ինձ չճանաճող մարդկանց կարծքիը: Բացի ծնողներիցս և եղբորիցս ոչ ոք չունեմ: Տատիկս, ում շատ էի սիրում, մահացել
է մի քանի տարի առաջ: Եղբորս հետ միշտ լարված, ոչ անմիջական հարաբերություններ ենք ունեցել:
Իսկ երբ նա մեկնեց արտասհաման, ես դադարեցի նրա համար գոյություն ունենալ:Իսկ անցյալ տարի նա զանգեց և պահանջեց, որ
երկրից դուրս գալու համար կարգավորեմ փաստաթղթերս: Ես պատրաստ չէի. օտար երկիր, այստեղ ունեմ լավ աշխատանք, որից
չեմ ուզում հրաժարվել, եղբորս վրա էլ չէի կարող որևէ հարցում հույս դնել:
Սակայն ինչպես հետո պարզվեց, եղբայրս և կինը որոշել էին կանչել ինձ,որ իրենց երեխաների համար դայակ լինեմ:Դրա մասին պա-
տահաբար ասաց մայրս: Այնքան նեղ ացա:Եթե գոնե ծնող ներս լինեին կողքիս, ավելի հեշտ կլիներ ինձ համար: Սակայն վերջին 10
տարիների ընթացքում մայրս իմ հանդեպ շատ է սառել, մշտապես բողոքում էր հորս ինձանից, նա էլ գալիս և սկանդալ էր սարքում,
արդյունքում ինձ մոտ նյարդային խնդիրներ առաջացան:
Այս պահին արդեն 1 տարի ես ու ընտանիքս չենք շփվում: Ինձ համար դժվար է որբ լինել: Երբեմն մորիցս զանգեր եմ ստանում, բայց
չեմ էլ ուզում լսել նրա ձայնը:Հիմա ապրում եմ կյանքիս ամենաբարդ շրջանը:
