Ամուսինս արդեն շուրջ 5 ամիս է գործազուրկ է․․․Հիմա էլ քո հերթն է աշխատելու,-անընդմեջ կրկնում է սկեսուրս։Եթե նա գոնե տան
աշխատանքն իր վրա վերց ներ, ես գուցե էլի հաշտվեի։ Երբ ամու սինս աշխատում էր, տանը էլի ոչ մի բան չէր անում, ասում էր, որ
ժամանակ չունի, իսկ հիմա արդեն լրացավ 5 ամիսը, ինչ նա գործից կրճատվել է, բայց միևնույնն է, մատը մատին չի տալիս։
Արդեն հոգնել եմ կրկնել, որ նա մի գործ գտնի՝ թեկուզ ցածր աշխատավարձով։ Համենայն դեպս այդպես ավելի շատ օգուտ կունե-
նանք, քան թե նրա տանը նստելուց։
-Հա, հեշտ ես խոսում, 35 տարեկան եմ, բարձրագույն կրթություն ունեմ, գնամ առաքիչ աշխատե՞մ, -ամեն անգամ բարկանում է ա-
մուինս, երբ խոսք եմ բացում, — երևի մտա ծում ես, որ ավել ոչինչ չեմ կարող անել, դրա համ ար ես նման բան ասում։
Շնորհակա-լություն աջակցելու համար։Բնականաբար ամեն անգամ մեր խոսակցությանը միջամտում է սկեսուրս, ու օրեր առաջ նա
որոշեց դեմքիս ասել այն ամենը, ինչ մտածում է իմ վարքի մասին։
-Ի՞նչ ես անընդհատ սղոցում որդուս ուղեղը։ Չե՞ս տես նում, որ առանց այն էլ նեղվում է, քանի ամիս է չի կարո ղանում գործ գտնել։
Հիմա ծանր ժամանակներ են, գործ չկա։ Մի քիչ համբերիր։ Քեզ բան չի լինի, եթե շարունակես միայնակ աշխատել։ Տղաս քեզ քանի
տարի է պահել, մինչ դեկրետում էիր։ Հիմա էլ քո հերթն է։
Նրան աջակցություն է պետք։Այսինքն եթե ես արդեն կես տարի ինքս եմ հոգում մեր ընտանիքի բոլոր ծախսերը, մանկապարտեզում
հավելավճար եմ տալիս, որ երեխաս 1,5 ժամ ավել մնա, ես գործից հետո հասցնեմ վերցնել նրան, գալիս եմ տուն ու սկսում եմ մաք-
րություն անել, ընթրիք պատրաստել, լվացք միացնել՝ հաշվի առնելով, որ այդ ամբողջ ընթացքում ամուինս բազմոցին պառկած է ե-
ղել, դեռ պիտի աջակցեմ նրան․․․
Ցավալին այն է, որ ամուսինս իրեն հիանալի է զգում, հիվանդ չէ, հաշմանդամ չէ, ուղղակի ծուլանում է։Երեկ նորից սկեսուրս վիճեց
հետս, իսկ ես նրան ասացի, որ իր տղային 1 շաբաթ ժամա նակ եմ տալիս։ Եթե այս ընթացք ում նա աշխատանքի դուրս չեկավ, ու-
րեմն բաժանվում եմ։
Թող մայր ու որդի միասին ապրեն, իսկ մենք նրանց կողքին անելիք չունենք։
