Ամուսինս ամեն առիթով ասում էր, որ ինձանից շատ է վաստակում և ես պարտավոր եմ իրեն․Մի օր չդիմացա ու այնպիսի դաս տվե-
ցի, որ․․․Ես ու ամուսինս ամուսնացած էինք արդեն 10 տարի, երբ նա սկսեց հասկացնել, իսկ հետո ուղիղ ասել, որ ես իրեն պարտա-
վոր եմ, քանի որ ինքն ինձանից շատ է աշխատում:
Չեմ վիճում, դա իրոք այդպես է, ես 200 000 եմ վաստակում, իսկ նա՝ 250 000:Ես մի ամիս շարունակ լսում էի այդ զառանցանքը, իսկ
հետո առաջարկեցի հետևյալը: Մենք առանձնանում ենք, յուրաքանչյուրս մի սենյա կում է սկսում ապրել, հետևել սննդակարգին, հա-
գուստին, հիգիենայի պարագաներին:
Նա սկզբում չհավատաց, բայց երբ սկսեցի քիչ-քիչ տեղափոխվել, նա մտահոգ դարձավ: Մեր առանձնանալուց անցել է երկու շաբաթ:
Ես վերջապես կարողացա հանգստանալ և թուլանալ: Այժմ խանութից և շուկայից ծանր տոպրակներ քաշ չեմ տալիս, օրական 3 ժամ
չեմ կանգնում գազօջախի դիմաց:
Մաքրում եմ սենյակս, իսկ բնակարանի մյուս հատվածները հերթով ենք կարգի բերում: Առաջին շաբաթվա ընթացքում ամուսինս սո-
վորում էր միացնել փոշեկուլը, քամել հատակը մաքրելու կտորը, լվացքի մեքենայի կոճակներն էլ 100 անգամ էր սեղմում, մինչև այն
միանում էր:
Ես տեսնում էի, որ նա առանց ինձ ոչ մի բան չի կարող անում, սակայն որոշել էի, որ մինչ նա չգիտակցի և ներողո ւթյուն չխնդրի, ես
ոչինչ չեմ անի:Սկեսուրս ասում էր, որ նման կերպով ես կկորցնեմ ամուսնուս:Գիտեք, եթե նա այդքան պնդաճակատ է, ինձ անբան է
համարում և չի էլ ուզում ներոություն խնդրել, ապա նման մարդու հետ ես ապագաս չեմ պատկերացնում…
